Stories

(සත්‍ය කතාවකි). 1970 ගනන්වල තිබුනෙ CTB බස් විතරයි. මට මතක හැටියට මෙහේ (කිරිඳිවැල) ඩිපෝවෙ තිබුනෙ පරණ Leyland Comet බස්. ඒ කාලෙ ලංගම බස්, මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිතවලට

අපි දන්නවා එදිනෙදා ජීවත් වෙනකොට අපි කොයි තරම් අකරතැබ්බ වලට මුහුණ දෙන්න සිද්ද වෙනවද කියලා. ඒ වගේ දෙයක් උනහම ඉතින් අපිට හිතෙන්නේ මේකනම් අපේ දෛවයේ

උදේ පාන්දර එහා ගෙදර හුඩ් එක යට කවුදෝ මල් එකක් අතින් ගත්ත හාදයෙක් හිටගෙන ඉන්නවා. බෙල් එකත් වදිනවා ඇහුනත් තාම කවුරුවත් එලියට ආවෙ නෑ. මල්ලිකා

ලෝ ප්‍රසිද්ධ ඉන්දියානු දමිළ සිනමාවේ නොමැකෙන සුපිරි තාරකාව වඩිවේලු තම ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ගිණුමේ මෙලෙස යමක් සටහන් කර තිබුණි. ” ඔබට අවශ්‍ය නම් මිනිසුන් සිටින දේශයක සංචාරය

සමහර අය සිටිනවා එක හා සමාන රුවක් තිබෙන. ඉතින් ඒ වගේ සමාන රුවක් තියෙන රන්ගන ශිල්පීන් හා ශිල්පිනියන්ද සිටිනවා. හොලිවුඩයේ සිටින එවැනි සමාන රුවක් ඇති

එදිනෙදා කාර්ය බහුල ජීවිතයක් ගත කරන අප සියලු දෙනා දැනුවත් කමින් හෝ නොදැනුවත් කමින් සිදුකරන සිදුවීම් නිසා ලොව පුරා  මදුරු ග්‍රහණය සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වී තිබේ.

දෙවෙනි ඉනිම සහ අනෙකුත් මල් නාට්ය වලට පින් සිද්ද වෙන්න අපේ කෙල්ලෝ ගවුම් අඳින්න පටන් අරන්.. කෙල්ලෝ විතරක් නෙමේ ආච්චිලා අම්මල නැන්දල පුන්චිල ඔක්කොම අඳින්නේ

අරුම පුදුම ප්‍රනාන්දු රාළහාමි මට මුණගැසුණේ 1970 දශකයේ මැද භාගයේ මඩකලපුව පොලිසියේදී ය. ඔහු අනිකුත් පොලිස් නිලධාරීන්ට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වර්ගයේ ක්‍රියාවන් වල යෙදුනු අයෙකි.

මේක සිද්ධ වුනේ අපෙ ගමේ මාමා කෙනෙකුට. කතාව ඇත්ත නිසාත් මාමා තාම ජීවතුන් අතර නිසාත් මම ඇත්ත නම නැතිව බබානිස් කියලා කියන්නම්. බබානිස් මාමා කියන්නේ

අකුරු ඇමිනුම රන්ගිකා වික්‍රමසිංහ …. යාය අට රඹා වැව දයාබර ලොකු අක්කේ, ඉතින් අක්කේ උඹ හොදින් ඇතැයි හිතනවා. ඊයේ රෑ ජාමේ දෙතුන් විඩක්ම අම්මා උබව