මේක 1950 ගණන්වල දි ජපන්බඩු ගැන ලංකාවෙ මිනිස්සු කියපු කතාවක් . ඒ කාලෙ ජපන්නු වැඩිපුර හැදුවෙ අපේ බාසාවෙන් නම් ‘ටොයිස් ‘ බඩු. මේ ටොයිස් කියන්නෙ
ගෙතුලට ගොඩ වෙන දියණියව අනෝමා ආදරෙන් පිලිගන්නවා. “අම්මේ”මඳ සිනාවකින් මූණ සරසගෙන කිව්වත් ඒ සුන්දර මුහුණට යටින් තියෙන අඳුරු වළාවක් අනෝමාට පෙනෙන නොපෙනෙන ගාණයි. “කෝ ඩ්රැයිවර්
වැඩ ඉවරවෙලා මම ගොඩාක් වෙලාවට පුස්තකාලෙට යන එක ඉස්සර ඉදම්ම මගේ පුරුද්දක් වීමී.ඉස්කෝලේ කාලේ 6යේ 7 තේ පන්තියේ ඉදම්ම ගොලු හදවත, තුම්මං හන්දිය,ගැහැනු ළමයී වැනි
ඔය දෙදාස් ගණන්වල මුල පිස්සුවෙන් වගේ නවකතා කියවපු අය දන්නවා ඇති කුමාර කරුණාරත්න මහත්මයගෙ ඕලු නවකතාවෙ ඉන්න ඕලුයි අසංකයි. ඒ දෙන්නගෙ ආදර කතාව සම්පූර්ණයෙන්ම රාගික
සතුන් සමහර වෙලාවට මිනිසුන් වගේ විනෝදයෙන් ඉන්න ආසයි. ඒ වගේම තමයි සතුන් කුඩා කාලයේදී හරිම දග වැඩ තමයි කරන්නේ. සුරතල් සතුන් ඇති කරන අය මේ
විශිෂ්ට ඡායාරූපකරණයේ ප්රධාන රහස නම් හොඳ මොහොතක් අල්ලා ගැනීම හෝ අන් අයට නොපෙනෙන දෙයක් දැකීමට ඇති හැකියාවයි. සමහර විට ඒ වගේ හොද සිද්ධි තියෙන්නෙ තත්පර
මුහුණේ නැගී එන දහදිය සාරි පොටින් පිස දැමූ මම ” අප්පච්චි අන්න කරත්තයක් ආවා අහල බලන්න ඒ පැත්තට යනවද කියලා “ කොළඹ විශ්ව විද්යාලයෙන් ලබාගත්
මේ කතාව මට සිද්ද වෙච්ච පොඩි හිත රිදීමක් ගැන. මට ඇත්තටම අනිත් අය කරන දේවල් වලින් වැඩිය හිත රිදෙන්නේ නැහැ. නමුත් මේ සිදුවීම මට ටිකක්
මේක උනේ මම කැම්පස් එකේ අන්තිම අවුරුද්දෙ. උදෙන්ම පණ කඩාගෙන ටවුමට ගිහින්, තිබුන සීටීබී බස් එකේ එල්ලුනේ සීට් තියෙන එකක් එනකල් හිටියොත් වෙලාවට යන්න බැරි
ඇය ටිකිරි ය.ලේසියට ටිකිරි කීවාට ඇය ටිකිරි මැනිකේ ටීචර් ය.සුදු මිටි ටිකිරි කොන්ඩයක් පිටුපස ගෙල මුල ගැට ගසාගෙන සිටි සිරියාවන්ත හිනාවකින් නිතර මුව සරසාගෙන සිටි
ඉස්කෝලෙ ස්පෝට්ස් මීට් තියෙන කාලෙ තමයි විනෝදම කාලෙ. හැම ඉස්කෝලෙම වගේ අපේ ඉස්කෝලෙත් නිවාස හතරකට බෙදිලා තමයි අපි සෙල්ලම් කලේ. ක්රීඩා පිට්ටනියේ කෙළවරක තැන් හතරක්
කුඩා කාලයේදී සෙල්ලම් උපකරණයක් විදිහටත් ඉන් පසු අපගේ ප්රවාහන පහසුකම් සපුරා ගැනීමටත් අප ටයර යොදා ගන්නවා. මිට අමතරව ටකරම් සෙවිලි කළ නිවාසවල ටකරම් සුළඟට ගසා
ලෝකේ පුදුමාකාර දේවල් වලින් පිරිලා තියෙනවා කියලා අපි ඔයාට කී පාරක් කියලා තියනවද? අපි ඉස්සරහටත් ඒක කියනවා, සිය දහස් වතාවක්. මොකද සියලුම ආමාරුකම් දුක් වේදනාවන්
මං මනාලියන් බලන්න ගිය හැටි දැක්වෙන ආකාරයේ මේ සමූහය තුල පල කරන ලද පෝස්ට් එකට හිතුවාටත් වඩා හොඳ ප්රතිචාර ලැබුනා. ඒ නිසාම ලියන්න හිතුනා මට
අද කියන්න යන්නේ දශක දෙකහමාරක් විතර පරණ කතාවක්.. කොළඹ තියෙන, රගර් වලට, වලි වලට, තක්කඩිකම් වලට ප්රසිද්ධ ඉස්කෝලෙක නවය වසර වෙනකන් ඉගෙනගත්ත මම, දහය වසරේ
උසස්පෙල විභාගයෙන් පස්සෙ විශ්ව විද්යාල අපේක්ෂයින්ගෙ රිසල්ට් එක, රෑන්ක් එක මොකක් වුනත් විශේෂයෙන්ම සැලකිලිමත් වෙන්න ඕන තමන්ගෙ ඉසෙඩ් අගය ගැනයි. මොකද රිසල්ට් එකක් මොකක් වුනත් ලමයෙක්ට කැම්පස් යන්න පුලුවන් ද බැරිද කියලා තීරණය වෙන්නෙ ඉසෙඩ් අගය මත නිසා. ඒ වගේම
රටේ පවතින නවතම තත්වය සැලකිල්ලට ගෙන, උසස් පෙළ මීට පෙර දැනුම් දුන් දිනයන්හිදීම පැවැත්වීමට හැකිද යන්න පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීමට විභාග දෙපාර්තමේන්තුව සූදානම් වන බවත්,
ලඟ ලඟ එන A/L හෝ Term Test එකට කළින් පාඩම් කරගන්න අවශ්ය කොටසක්, පන්ති වලදි මඟහැරුණු කොටසක් තියෙනවද? නැත්තන් උගන්නපු කිසිම දෙයක් තේරුණේ නැද්ද? සමහර අය ගෙදර තමන්ගේ අක්ක කෙනෙක් අයියා කෙනෙක් ගෙන් ඒ කොටස අහගන්නවා. ඒ වගේ කෙනෙක් ගෙදර