Stories

මිනිස්සු මැරෙනකම්ම ඉගෙන ගන්නවා. කොච්චර ඉගෙන ගත්තත් හැදෙන්නෙ නැති අයත් ඉන්නවා. මම බැන්කොක් යන්න පටන් ගත්තෙ 2009 දි. ඒ දවස් වල අතේ මිටේ මුදල් ගැවසුනේ

“ඔයාලා රෙඩිද මල්ලිලා අපි අාවා” කියාගෙන දොරට තඩිබානවා අැහෙනවා. “අා…ෆොටෝ ගන්න අැවිල්ලා අරුන් දෙන්නා” කියාගෙන හබිත් ගිහින් රූම් එකේ දොර අැරියා.වෙන කවුරුත් නෙවෙයි එ් අපේ

” මේ පෙට්ටිය මොකක්ද පුතේ?” “ඒක ෆ්‍රීසර් එක” “ඒ මොකටද” “කෑම දාන්න…” අවුරුදු හතරයි කාලේ පුත්‍රයා එක එක වර්ගයේ චිත්‍ර අඳින්න පටන් අරගෙන සෑහෙන කලක්.

නිර්මලා ප්‍රෙග්නන්ට් කාලේ එයාට කිරි කොස් කන්න ආසාවක් ඇති වුනා. ප්‍රෙග්නන්ට් කාලේ ඉතින් ඉර හඳ තෙල් දාලා දෙන්න කිව්වත් අපි ට්‍රයි කරනවනේ රිටක් ඇරන් ඒව

  එදිනෙදා ජීවිතයේ එක එක වඩ වලට අපි එක එක වර්ගයේ උපකරණ පාවිච්චි කරනවා. අපි හැමදාම මේ උපකරණ හා ගැජට් දැක්කට ඒවා ඇත්තටම පාවිච්චි කරන්නෙ

“කොහෙන්ද මේකා…?” “කවුද ගෙනැල්ලා දාලා..” “අහිංසක සත්තු ගෙනැල්ලා දාන උන්ට හෙන ගහනවා..” “අපෝ මළජරාව.. කවුද මේක කරේ.. මේ ගෙදර පුලුවන්ද බළල්ලු හදන්න…” උදෑසන මා අවදි

“අයියෙ අපෙ අම්මා මොන වගේ ද??” ඉස්සර මම සමහර දවස් වලට අයියගෙන් අහනවා. “අම්මා ඔයා වගේ දෝනි..ඔයා වගේමයි..” අයියා හැමදාම මට දුන්නෙ ඒ උත්තරේ විතරයි.ඊට

මම කසාද බඳින්න මනමාලයා බලන්න එන දවසට වඩා කිලෝ විසි පහක් ආරලා තිබ්බා දරුවා ලැබිලා අවුරුද්දක් ගිය තැන. දැන්නම් ඒ පරතරය කිලෝ දහයකට අඩු කරගෙන

මගේ නෝනට බබා ලැබෙන්න ඉන්න කාලේ බොහොම අමාරු උනා, අමාරු උනා කියන්නේ මුල් මාස කිහිපයේ එයාට උයන ඒවා තියා උයන එලවළු කපන තැන හිටියත් ඔක්කාරයට

නින්දේ දී සිහින දැකීම අතිශය සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් වුවත්, අතීතයේ සිටම විද්‍යාඥයින් සහ දාර්ශනිකයින් ඒවා විග්‍රහ කිරීමට වෙහෙසෙනවා. “අපට සිහින පෙනෙන්නේ ඇයි” යන්න අද වෙනතුරුත් මනෝවිද්‍යාවේ

ඇත්තටම රාජකාරී අවශ්‍යතාවයක් නැතිනම් කරුණාකරලා ගෙදරට වෙලා ඉන්න. ඔෆිස් අයි.ඩී. පෙන්නලා රස්තියාදුවේ යන එකෙන් ඔයාටවත් රටටවත් යහපතක් වෙන්නේ නැහැ. එක දිගට සති කීපයක් ගෙදරට වෙලා

අද වෙනකොට අපේ ජීවිතරය සමහර ඇදහිය නොහැකි තාක්ෂණයන් පිවිසෙමින් තිබෙනවා. ඩබ්ලින් හා සිංගප්පූරුව තුළ දැනටමත් USB නැවතුම්පොළවල් සහිත බස් තියන බව ඔයා දැනගෙන හිටියාද? ඒ