මතක විදියට මේ සිද්ධිය උනේ 1999 අග හරියේ. අපි අ. පො. ස. උ. පෙ. ලිව්වේ 2000. අකුරු කලේ පොළොන්නරුව රාජකීය මධ්ය මහා විද්යාලයේ. ඉතින් මේ අපේ මිතුරු කතානායකතුමා උපතින්ම ඉගෙනීමට දක්ෂයෙක්. කට පාඩම් නොකර, ආයාසයෙන් තොරවම ඉගෙනගන්න උපන් හපනෙක්. ඒ
මට මතක විදිහට මම අපේ අම්මට දෙතුන් පාරකට වඩා වැඳලා නැතිව ඇති. වැන්දත් ඒ වැන්දේ ගොඩාක් පොඩි කාලේ. දැනුම් තේරුම් වයස එද්දි මම නොකරම බැරි අවස්ථාවකදි ඇරෙන්න මිනිස්සුන්ට වඳින එක නැවැත්තුවා. ඒ වැන්දෙත් හොඳට තෝරලා බේරලා. මම නිතර දෙවේලේ අම්මට
දකුණුපස රියදුරු අසුනේ සිට වාහනය පදවාගෙන යන මගේ සැමියා දෙසම මම බලා සිටියෙමි. දස වසරක් පුරාවට කිසිදු අඩුපාඩුවක් නොකර සියලු වගකීම් දැරූ ඔහු ආදරණීය මිනිසෙකි. කෙතරම් ආදරණීයදැයි පවසතොත් වදනකිනුදු මෙතෙක් කලකට මගේ සිත රිදවා නැත. පසුපස අසුනෙහි පුංචි පුතු තමන්ගේම
මට මේකට දාන්න මාතෘකාවක් නෑ…… My nursing diaries වගේ එකක් ගැළපෙනවා…Nursing undergraduate කෙනෙක් විදියට මම තාම ඉගෙනගන්නවා..සායනික පුහුණුවෙදි මගේ හිත සසල කරපු තාමත් මතක් වෙනකොට හිත බරවෙන පුංචි වගේ පෙණුනට ගොඩක් ලොකු ඒ සිද්දී ටික මට ගොඩක් දෙනෙක් එක්ක බෙදාගන්
පුoචි සන්ධියේ සිටම තාත්තා සිටියේ මගේ සිතේ දුරකය.එයට හේතුවන්නට ඇත්තේ තාත්තා අප වෙත පෙන්වු දැඩි සහ රළු ගති පැවතුම් ය.තාත්තා වෙතින් කරගත යුතු සෑම කාරියකම අතරමැදියා අම්මා විය.එතරම්ම අකමැත්තක් තාත්තා හා කතාකරන්නට මා සිත තුළ වුණි. කාලය බොහෝ දුර අප