ඔන්න ඉතින් ඉස්සෙල්ලම කියන්නම්කො මන් ඇයි අහිංසක කියලා. ගෙදර වැඩ ඔක්කොම කරන අම්මගේ අණට කීකරු මල්ලිලයි නංගියි බලාගන්න සුවච කීකරු කෙල්ල මන්. නැත්නම් අම්බානක ගුටි අම්මගෙන් කන්න වෙන බව දැනන් හිටියේ මන් විතරයි. ඉස්කෝලෙත් විනීතම ශිෂ්යයාව, ප්රධාන ශිෂ්ය නායිකාව, ඒ
“ඒයි.. ආං අර ආර්ට් ක්ලාස් එකට අළුතෙන් ආපු එකී” විවේක කාලයේ දී පන්තියෙන් පිටවී කොරිඩෝව දිගේ අළුතෙන් ආරම්භ කල දොලහ වසර කලා පන්තියේ දොර පසු කර යමින් සිටි මම ඇතුළු අප හතර පස් දෙනාම චාමරගේ ඒ හඬින් ඉබේම ආපස්සට හැරුනි.
ඒ මීට අවුරුදු දහයකට පමණ පෙර දිනයක් . ඒ දවස්වල අපිට අපේ කියලා තිබ්බේ අපිම විතරයි . වෙන ඉතින් අදින ඇදුම් ටිකයි උයා පිහා ගෙන කන බඩු ටිකයි . පොඩි ෆෝන් දෙකකුත් තිබ්බා . ඒකෙනුත් එකක් ටිකක් කැඩිලා . මම
“රොබින්, ගියමාසෙ නේද හර්නියා වලට ඔපරේශන් එකක් කලේ. ගස් නගින්න හොඳ නෑනේ.” “මම ගස් නැග්ගෙ නැත්නම් කවුද මහත්තයෝ අර පොඩි උන් තුන්දෙනාට කන්න දෙන්නෙ” රොබින්ගෙ ඒ උත්තරේට මට කට උත්තර නැති උනා. තවත් දවසක් හවසක රොබින් වේලාසනින් වැඩ නතරකරලා ගෙදර
එය එක්සත් ජනපදයේ පිටිසර බද පිහිටි කුඩා නගරයකි. ලස්සන දවසකට හිරු පායා තිබූ අතර තවත් දවසක මෙහෙයන් ඉටුකිරීමට හැමෝම පිබිදී සූදානම්ව වැඩි වේලාවක් ඉක්ම ගොස් තිබුනේ නැත. මෙවෙලේ නගරයේ තිබූ ෆාමසියට ඇතුළු වූයේ කුඩා කොලු පැටියෙකි. සුබ උදෑසනක් මහත්මයා….කොලු පැටියා