මේක කතාවක් නෙවෙයි ඕං. මට වෙච්ච දෙයක්. හැමදාම කතා ලියල හරියනෙ නෑනෙ. ඔන්න මට නෑයෙක් ගෙන් කෝල් එකක් එනවා. (මාගේ සියලුම නෑයන් වේයන් වන අතර උන්ගෙන් ආතල් එකක් ගැනීමට පමනක් කතා කරමි. )කතාව වෙච්ච හැටියටම කියාගන යන්නම්. හලෝ හලෝ පුතේ
ජර්මනිය වැනි රටක් ගැන මොනවා ලියන්නද ? කොහෙන් පටන් ගන්නේද? ලියා කියා ඉවර කරන්නට හැකි වේද? මේ එකකටවත් උත්තර මට නම් නැත. මක්නිසාදයත්, එය එතරම්ම විචිත්ර වේ. සාමාන්ය යයි පෙනෙන එකම එක පින්තුරයක් මගින් එහි වර්තමාන තත්වය ගැන අවබෝධයක් ලැබේ.
“කොහොමද මිසිස් අබේකෝන් දැන් ඔයාගේ හස්බන්ඩ් ට ?. “ “හස්බන්ඩ් නම් හොඳින් මම හිතන්නේ, දැන් ගොඩදවසකින් කෝල් කලෙත් නෑ හැබැයි.. කතා කරන්න විදියකුත් නෑනේ ඉතිං අපිට. හස්බන්ඩ් සාමාන්යයෙන් මාසෙකට සැරයක් කතා කනවා.. දැන් ගොඩ දවසකින් නම් කෝල් එකක් දුන්නේ නෑ
මේක මගෙ මතක අස්සෙ තියෙන කවදාවත් අමතක නොවන සිදුවීමක් . ජාතිවාදය කියන්නෙ නිකම්ම නිකම් වචනයක් විතරයි යාලුකම්, හිතවත්කම් සහ බැදීම් ඉස්සරහ කියල කියන්න හොදම උදාහරණයක් තමා මේ කතාව. මීට අවුරුදු එකොලහකට විතර කලින් , ඒ කියන්නෙ යුධ ගිනි දැල් නිවී
“දුවපන් දුවපන් දුවපන්” මේක තමා මම මගේ ජීවිතේ අහපු අප්රියම වචනය, පොඩිකාලේ ඉදලම මගේ මනසේ තිබුන එකම දේ “දුවපන්” විතරයි මොකද, ඒ කාලේ මොනදේටත් මට අම්මව ඕනේ හැබැයි අම්මව ලබා ගන්න නම් දුවන්නම වෙනවා නැත්තන් මගේ සහෝදරියෝ කියන සුන්දර යක්ශණියෝ