“ඇයි තාත්තේ මේ විභාගය කරන්න ඕන…..?” ” මේක පුතේ .. දුප්පත් ඉස්කෝලවල දුප්පත් ගම්වල දක්ෂ ළමයින්ට.. ලොකු ඉස්කෝලෙට එන්න.. ඉගෙන ගන්න රජයෙන් ශිෂ්යත්ව මුදලක් ගන්න…” “ඉතිං ඇයි අපි ලියන්නේ…?” ” මේකේ අභියෝගතා පරීක්ෂණයක්…ඒ කියන්නේ… අභියෝගයක් ජය ගන්න හැටි කියල දෙනවා..මේකෙන්….”
ජීවිතේ හොඳම කාලෙ ගෙදරට වෙලා පරිගණකයක් ඉස්සරහ ගෙවන්න වෙලා දැන් ඉතින් අවුරුද්දකටත් කිට්ටුයි මයෙ හිතේ. මොනව කරන්නද ඉතින් පැමිණි දුක් පැණි රසයි කියල ඉන්නව මිසක්.වැඩේ කියන්නෙ ඒම ඉන්නකොට, වෛරසයක් නිසා හදිස්සියෙ මග නතර කරල දාල ආපු ජීවිතේ සමහර රස රස
එක්තරා ප්රකාශන ආයතනයක පාලකයින් ඉතාමත් පුදුමයට පත් වුණා… තමාගේ සේවකයන්ගෙන් කෙනෙක් සේවා ස්ථනයේ ඔහු වාඩි වී සිටින පුටුවේම මියගොස් දින පහක් ගතවන තෙක්ම…. වෙනත් සේවකයන්ගේ අවධානයට පත් නොවීම පිළිබඳව…. අඩුම ගණනේ “මොකද ඔහෙට සනීප නැද්ද” කියා වත් කිසිම කෙනෙක් අසා
එපා කියන දේ කරන පුරුද්ද නම් අපි හැමෝටම තියෙනවා නේ… කෙමිස්ට්රි ලැබ් එකේදි ක්ලෝරීන් වායුව හැදුවා.ටෙස්ට් ටියුබ් එකට ගත්තා.ලා කොළ පාටයි කිව්වට අපිට නම් කිසිම කොළ පාටක් පෙනුනෙ නෑ.පාට නැතුවට සුවඳවත් ඇතිනෙ කියලා හිතලා හොඳ හුස්මක් පහතට දාලා නහයට ලන්
දක්ෂතාවට කොයින් ද ජාතියක්, ජන්මයක්? ආගමකට භාෂාවකට පුළුවන් ද දක්ෂතාවය යටපත් කරන්න? කොටින්ම කිව්වොත් මම අන්ත දරිද්රතාවයෙන් පෙළෙන දුප්පතෙක් වුණත් ඒ දුප්පත්කමට පුළුවන් ද මගේ දක්ෂකම සඟවාගෙන ඉන්න? හිතන්න පුළුවන් වුණු දවසෙ ඉඳලා අපේ හිත් ඇතුළෙ කැකෑරුණු ප්රශ්න ගොන්නකට එක