සාමාන්ය ජීවිතයේදී පවුඩර් ටිකක්වත් හාවිතා නොකරන මට මගුලකට යන්න සායම් ගෑවම හරියට නිල් බාල්දියට වැටුන නරියා වගේ තමයි. සම්පූර්ණ වෙනස් අනන්යතාවයක් ලැබෙන්නේ. ආශ්චර්යා රායි, ප්රියන්කා චොප්රා තරම් හැඩ වැඩ නැතත් අර රානු මොන්ඩල් ටයිප් එකෙන් මිදිලා අපායේ කැලැන්ඩරේ දැක්කම වමනේ
මට එතකොට වයස අවුරුදු 15ක් විතර වගේයැයි මතකය, මුලින්ම කියන්න ඕනේ මම කුඩා කල සිටම වැඩිමල් සොයුරියකට කැමැත්තක් තිබුනි, මම පවුලේ වැඩිමලා නිසා මට යලිත් වැඩිමල් සොයුරියකන් ලබා දීමට දෙමාපියනට බැරිය නමුත් මම වැඩිමල් සොයුරියකගේ සෙනෙහස නිරතුරු හෙව්වාය, යාලුවන්ගේ අක්කලා
(සැබෑ චරිතයක් සහ ඒ හා ඈඳුනු සත්ය සිදුවීම් ගොන්නක් පාදක කොටගෙන නිර්මිත මනඃකල්පිත පබැඳුමක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න.) මලයාඩි වැවට වැහි බිංදු වැටෙනව මං බලං හිටියෙ මහ හිස් බැල්මකින්. ඒ වැහි බිංදු වැව්තලේ පුරා වැටෙනකොට, හරියට පුංචි පුංචි මුතුකැට දාස්ගණනින් ඉහිරිලා
කවියි මායි අතරෙ තියන සම්බන්ධකම මොකක් ද කියන්න නං හරියටම දන්නෙ නෑ. ඒත් කවි හින්දා හුඟක් වෙලාවට මට මූන දෙන්න සිද්ධවුනේ නම් සුන්දර අත්දැකීම් වලට නෙවි. මේත් ඒ වගේ එකක්. මම මීට කලිනුත්දෙතුන් වතාවක් කියලා තියනවා වගේ අපි ඉපදුනේ හැදුනෙ
මම මේක ලියන්න හිතුනේ පොඩි පණිවිඩයක් දෙන්න විතරයි. සමාජයට කියන්න ඕන කියලා හිතුණා. කතාව නම් ලස්සන නැති වෙයි, , මම රසිකයෙක් විතරයි රචිකයෙකුත් නෙමේ ලියන්න හිතුණා ඒත්’.. “මහත්තයා ගෙදර කවුද”? මට දිගින් දිගටම පස් හය සැරයක් කතා කරන සද්දය එහා