සෙනග පිරුණු බස් රථයක් මහා දවල් පාර දිගේ ඇදෙනවා. මගීන් හැම දෙනාම ඉන්නේ අමාරුවෙන්. . ඔය අතරේ බස් රථයේ මැද්දට වෙන්න තියෙන ආසන පේලියේ ජනේලය අයිනේ තරුණයෙක් වයස අවුරුද්දක් විතර වන බිලිඳු දරුවෙක් උකුලේ තියාගෙන ජනේලයෙන් පිටත බලාගෙන ඉන්නවා. බස්
හැමෝම තණකොළපෙත්තන් ඕන තරම් දැකල ඇති .. ඒත් ඒ කුලයේම මේවගේ කෙනෙක් දැකල තියනව ද…මේ රෝස කැට්ඩිඩ්…! රෝස කැටිඩිඩ් වල erythrism තියනව … එය අසාමාන්ය ලෙස රතු වර්ණක විශාල ප්රමාණයක් ඇතිවන හෝ සාමාන්ය වර්ණක නොමැති වීමට ඉඩ සලසන දුර්ලභ ජාන
හවස එක දෙක වෙද්දි මහරගමට වැටෙන්නෙ ඉරටත් එපා වෙච්චි අවුවක්.ඉස්පිරිතාලෙට මෙහා හන්දියෙ නවත්තපු සීටීබී බස් එක අද්දන්න හදනවා වගේ බොරු කර කර තව පැය කාලක්වත් තියෙයි. ජනේලේ පැත්තෙ වාඩිවෙලා මං හිටියා.හිටියා නෙවෙයි තියලා තිබුනා කිව්වොත් හරි. “සුද්දී..” දෙදරන ජනේලෙට වාරු
ඔන්න මීට අවුරුදු 3කට කලින්, ඒ කියන්නේ අපි මීටරේ දුරින් නොහිටපු කාලේ, මාස්ක් නොදැම්ම කාලේ, හෑන්ඩ් වොශ් වලින් අත නොහෝදපු කාලේ, ඩෙටෝල් ලයිෆ්බෝයි කම්පැනි අමාරුවෙන් දුවපු කාලේ, තව අතීතයට ගියොත් මොහොමඩ් සහරාන් ගහන්නත් කලින්, හිස්බුල්ලා මඩකලපු විශ්වවිද්යාලේ බිත්ති බඳින කාලේ,
හෝම්ස් විසින් ඔහුගේ පුස්ථකාලයේ වූ පැරණි පොතක් ගෙන එය කියව්මින් සිටියේ ඕක් ලීයෙන් සෑදූ කවිච්චිය මත වැතිරීගෙනය, මා විසින් උදෑන කෑම සඳහා ගෙනා රෝස් පාන්, පරිප්පු කරිය සහ කුකුල් මස් හොද්ද පිඟන් වලට පිළියෙල කරමින් සිටියෙමි, “වොට්සන්, ඔය කුකුලා ජීවත්