එදා සිකුරාදා දවසක්. වැඩ ඉවර කරලා සුපුරුදු විදිහට මම වාහනේ පැදව්වේ ලකී සෙවන් රෙස්ටුරන්ට් එකට. ටිකක් කලින් ආව නිසා ඉදිරිපිසම නවත්වන්න ඉඩ තිබුනා. ඇතුල් වෙන දොරටුව ඉදිරියේ ගාල් කරන්න යද්දී ඉදිරිපස හිටපු කෙට්ටු මනුස්සයෙක් අතින් ඇස් වහ ගත්තේ ඉදිරිපස ලාම්පු
“අක්කෙ ලෝන් එකක් දෙනවකො” “තමුසෙ හිතුවද මං සල්ලි ගස් වලින් කඩනව කියලා යනව යන්න” “පඩි ගත්තම දෙන්නං හලෝ. බයික් එකට පෙට්රොල් ගහන්නවත් කීයක්වත් නෑ.” “එහෙනම් බස් එකේ යනව” “හොරෙන්ද බස් එකේ යන්නෙ. අතේ සතයක්වත් නෑ” “ඇයි ක්රෙඩිට් කාඩ් තියෙන්නෙ” “ඒක
පොඩිකාලෙ ඉඳලම ප්ලේන්ටිය එක්ක මගේ තියෙන්නෙ ආද්යාත්මික බැඳීමක්. වෙන කිසිම පුරුද්දකට වඩා මගේ ජීවිත කාලෙම ආව එකම පුරුද්ද සැර කෑම වේලක් එක්ක ප්ලේන්ටිය. කන ගමන්ම බොන්න ඕන. කාල ඉවරවෙලා නෙමෙයි ඉස්සරම ගෙදර ඉන්න පොඩි කාලෙ දවල් කෑම එක කන්න පටන්ගන්නෙ
බලා ලිවීම යනු පිටපත් කිරීම ය.හැබැයි මේ බලා ලිවීම ඒවගේ එකක් නෙවේය. අපේ චූටි දුව හෙවත් අපේ නංගිගේ බලා ලිවීම ගැනය. දිනක් මා , ගෙදර ඇතුලෙන් සද්දයක් බද්දයක් නොමැති නිසා සොයා බැලුවේ අපේ අයියාත් ,නංගීත් කෝ කියාය.අයියා නම් පාඩම් වැඩකය.නංගි
දුම්රිය කාර්ය සහයක අහමඩ් මාත් සමඟ හුනුපිටිය දුම්රිය ස්ථානයේ වසර දෙක තුනක් සේවය කලා. මා මෙන්ම අහමඩ්ද දුම්රිය ස්ථානය තුල තිබූ කිසිඳු කෝප්පයක් පිඟානක් භාවිතා නොකලේ හුරුල්ලෙ මහතාගේ හුරු පුරුදු හොඳින් දන්නා නිසාවෙනි. මුස්ලිම් ජාතිකයන්ට ඇති හැකියාව පරිදි අහමඩ්ද කසාද