මේක මම හය වසරේ දී සිද්ධ වෙච්ච සිද්ධියක්. අපිට ඉස්කෝලෙ හිටපු හොඳම ගුරුවරුන් ගෙන් ඉගෙන ගන්න චාන්ස් එකක් හම්බුණා කොහොමහරි. අපි විද්යාගාරයට යන්න ඕන විද්යාව වෙලාවට, මොකද අපේ සර් ඉන්නේ එතන. මේ ගුරුතුමා හරිම හොඳයි, හරි පැහැදිලිව ප්රායෝගික උදාහරණ සහිතව
අපේ ගමේ සිට නගරයට යාමට තිබුනේ එක් බස් රථයක්ය. වරක් එලබෙන චන්දයට කැන්වසින් ආ මැම්බර් මහත්තයා තම කතාව අවසානයේ ගම්මුන්ගෙන් ප්රශ්න තිබේදෑයි විමසීය. එහිදී නැගී සිටි සේතං මාමා පැවසූ අකාරයට අපේ ගමේ උන්ට ප්රශ්න ඇර වෙන කිසිවක් මේ වනතුරු තිබී
සුරංග මුහුදු වෙරළක ඇවිදිනකොට කකුලේ වැදුනු ලාම්පුවක් ඇහිඳලා ගත්තලු.. මේක පිරිමදිනකොට වෙනදා වගේම භූතයෙක් මතු උනා… භූතයා : මාව නිදහස් කළාට මල්ලිට ගොඩක් thanks.. ඉතිං මම මල්ලිට එක වරමක් දෙනවා… හොඳට කල්පනා කරලා මල්ලි කැමති දෙයක් ඉල්ලන්න… ඉතිං සුරාත් දැන්
ඔය ඩිජිටල් කැමරා ආවේ ලඟදි නේ.. ඊට කලින් තිබ්බේ අර ෆිල්ම් රෝල දාලා ගහන කැමරා…. ඒ කාලේ කැමරාවක් ළග තිබ්බේ එහෙමත් කෙනෙක්ට තමයි… ගෙදර තිබ්බා ඇන්ටික් මොඩල් එකේ පෙට්ටි කැමරාවක්. කැමරාව තිබ්බට ජීවිතේට ඕකෙන් ෆොටෝ එකක් අරගෙන නෑ… ගන්න දන්නෙත්
මායි තව අක්කලා දෙන්නෙකුයි තමයි අපේ විද්යාගාරෙට අලුතින් ආපු සෙට් එක. සාමානයෙන් අපේ මහාචාර්ය තුමා අපේ ලැබ් එකේ හැමෝම සමහර දවස්වල දවල්ට හරි රෑට හරි කන්න එක්ක යනවා කියලා විද්යාගාරෙ ඉදපු පරන කට්ටිය අපේ ඔලුවට දාලා තිබුනෙ. කොරියාවෙ ඉතින් කෑම