ගිය සැරේ ලියපු කතාවට ගොඩක් ප්රතිචාර ලැබුණ නිසා හිත ටිකක් උනන්දු උනා තව කතාවක් ලියන්න ඕනේ කියලා. මගේ හිතේ ගොඩ ගැහිච්ච කතා ගොඩක් තියෙනවා. ඉස්කෝලේ යන කාලේ නම් කෙටි කතා තරග වලට එහෙම ලිව්වා. ඒත් විවාහ වෙලා දරුමල්ලන් ලැබෙද්දී ඒ
මම 2007 තායිලන්තෙ ජොබට ගිහින් සතියයි. බාසාව දන්නෙත් නෑ, කෑම අඳුරන්නෙත් නෑ, පාරක් තොටක් හොයාගන්නත් නෑ, නස්කූණියා වෙලා හිටියෙ… අනේ අපරාදෙ කියන්න බෑ ඔෆිස් එකේ කෙල්ලො ටික මම වැටිලා හිටිය අමාරුව දැකලා පුලුවන් විදිහට සපෝට් කරා. දවසක් හවස 5ට විතර
හැමෝම ලියනවනෙ තම තමන්ගෙ ඉස්කෝලෙ කාලෙ වුණු අලකලංචි, පුද්ගලික අත්දැකීම් වගේ දේවල්. මම ලියන්නෙ අන්තර්ජාතික වශයෙන් කෙළවගත්ත දේවල් ගැන… සමහර වෙලාවට අපිට කෙළවපු, සමහර වෙලාවට අපිම කෙළවගත්ත, ලංකාවෙ සංචාරක කර්මාන්තයට සම්බන්ධ කතාවකින් පටන්ගන්නම්. මම A/L ලියපු හැටියෙම ගියා DMC එකක
මාතෘකාව දැක්ක ගමන් හිතෙන්නේ මාතෘකාව මෙහෙම තිබ්බට ඇත්ත කතාව ඔය මොකක් හරි ෆිල්ම් එකක් හරි නැත්නම් බොරුවක් හරි වෙන්න ඇති කියලා නේද??? නෑ…. ඒත් මම අද කියන්න යන්නේ ඇත්තටම අතුරුදහන් වෙච්ච දුම්රියක් ගැන. ඇත්තටම මුළු ලෝකයක් කළඹපු මේ පුවත වාර්තා
පොඩි උං යනු මැරෑටියන් යැයි, උන්ව හදන්නට පෙර කවුරුත් මට කියා දුන්නේ නැත. බඩට ආ දවසේ පටන් එළියට එන දවසත් ගැනත්, එළියට ආ දවසේ පටන් හිස ඔසවන, ඇවිදින, වචනයක් මුමුණන ඈ නොයෙක් විශේෂ දවස් ගැනත් සිහින මැව්වා විනා, “මුංගේ දෙපයට