Stories

නුවර කියන්නේ ගැම්මක් කියල කියනවා සමහරු. මට නම් නුවර කියන ගැම්ම එන්නේ අගෝස්තු මාසෙට විතරයි. ඒ මාසේ තමා පෙරහැර තියෙන්නේ. ඉතින් ඒ මාසේ නුවරට වටේම

පොඩිකාලේ ඉදලම මගේ ජීවිතේ ගොඩක් තැන් ලියවුණේ සීයා එක්ක. අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම වැඩට යන හින්දා මාව බලාගන්න ගොඩක් අය ආවත් ඒ අය වැඩිකල් නොහිට ගියා.ඒ

පසුගිය වසර ගනනාව තිස්සේම ගමේ උන් සමග විනෝද හා වන්දනා චාරිකාවක් නොගිය නිසා මෙම අවුරුද්දේවත් එය සංවිදානය කරන ලෙස ලොකු හාමුදුරුවෝ තමන්ට උපදෙස් දුන් බව

මට මේක දැක්කහම අවස්ථා තුනක මගේ අත්දැකීම් මතක් වුනා. 1. 1987-88 කාලෙ නොරිස් කැනල් පාරෙ රාජිත සේනාරත්නගෙ ගෙදර මම නිතර යන තැනක්. දවසක් මට ඉඩ

මේ තියෙන්නේ පරිසරයට අවම හානියක් සිද්ධ වෙන ආකාරයෙන් ඉදිකර තියෙන හිසාෂිමිචි හුවමාරුව (Hisashimichi interchange). ජපානයේ අධිවේගී මාර්ගයක් හරහා ඉදිකර ඇති හිසාෂිමිචි හුවමාරුව ටෝකියෝ අගනුවරට නුදුරු

අනික් අයගේ හිහ කියවන්න පුලුවන් වුණානම් කියලා හිතුණු අවස්ථා අත්දැකීම් ඔබටත් ඇති. එහෙම කියන්න පුළුවන් විශේෂ හැකියාවන් තියෙන අය ඉන්න පුලුවන්. නමුත් ඉතින් හැමෝටම ඒ

ඔලිම්පික් උණුසුම නැවතත් අප අතරට පැමිණ තිබෙනවා. උණුසුම අතරින් දිනපතා පදක්කම් සටහනේ තත්ත්වය සහ ඒ ඒ දිනවල ඔලිම්පික් බිමේ සිදුවූ විශේෂ සිදුවීම් සවිස්තරාත්මක ව ගෙන

පොඩි දෙයක් ලියන්න හිතුනා. ඒත් මම දන්නේ නැහැ මගේ අදහස ඔබ කොයි විදියට පිළිගනීද කියලා. විවාහවෙන්න කලින් මම හිතාගෙන හිටියේ හොඳ උගත්කමක්, සමාජයේ පිළිගත් හොඳ

ගෙදර ඇතිවූ වලියක උච්චම අවස්ථාව පමණක් මෙහි සටහන් කරමි. ‘අම්මා, නංගිට කියන්න මාව බ්ලැක් මේල් කරන්න එපා කියලා.’ ‘ඉතින් ඔයා බ්ලැක් මේල් වෙන්න එපා. සනුති,

සාමාන්‍යයෙන් අපි කවුරුත් දන්න දෙයක් තමයි ලෝකයේ හැම රටකම පාහේ ආයු අපේක්ෂාව පිරිමි අයට වඩා ගැහැණු අයගේ වැඩියි කියලා. ඇත්තටම මේ සදහා හේතුවුන ප්‍රධානතම සාධකයක්