පුන්යදාස ඉපදුනේ සොරිලන්තේ. ඒක අර්ධ ශතකේ පැනපු කාලයක් තිස්සේ විවිධාකාර රජවරුන් සහ බිසෝවරු අතින් සංවර්ධනය වෙලා වෙලා, සංවර්ධන නිර්නායක වෙනස් වීම හේතුවෙන් සංවර්ධිත කඩඉම පහුකරන්න බැරි උනත් සුපිරි ජන බලකායක් ඉන්න අසිරිමත් රටක්. පුංචි පුන්යදාසගේ උපත් බර සාමාන්ය නිරෝගී දරුවෙකුට
තායි කෑම ලාඕ කාරයින්ටත් ලාඕ කෑම තායි කරයින්ටත් යා දුන්නට අපට ලාඕ කෑම වලට වඩා තායි කෑම යාදෙනව කියල කියන්න පුළුවන්. මේ ජාතීන් අතර මම දැකපු විශේෂ ලක්ෂණයක් තමයි අපටනම් මහ උන්මත්තක විදියට දැනෙන ලාඕ කාරයෝ සේර මදුරුතලා සහ දෙහිකොළ
“ශ්රී දේවි, ශ්රී දේවි නෙමෙයි මේකි මූ දේවි” කියල ඉස්සර ඉස්කෝලෙ මගෙ එහා පුටුවෙ හිටිය කෙල්ල කියනවා. ශ්රී දේවි කියන්නෙ මගේ නම. ගෙදරට කියන නම නෙමෙයි තාත්තා දාපු නම, උප්පැන්නෙ තියෙන නම. අපේ තාත්තා හින්දි චිත්රපටිවලට තිබ්බ බලවත් ආසාව නිසා
“පිරිමි කඳුලු” ගැන වැඩි වැඩියෙන් සිදුවෙන කතාබහ දිහා බලාගෙන ඉඳලා මට මතක් වුනේ වෙනම කතාවක් වුනත්, මේවත් පිරිමි කඳුලු. මේක සත්ය කතාවක් (නම් ගම් පමණක් සඟවන). ඒ වෙනකොට මම නැවතිලා හිටපු බෝඩිම ටිකක් වැදගත් පන්නයේ එකක්. තනි කාමර රැසක් තිබුණු
විවාහ වී තුන් මසක ඇවෑමෙන් තම බිරිඳ දරුවෙකු ප්රසූත කිරීම නිසා වික්ෂිප්ත වූ සැමියා, තම නැන්දම්මා හමුවී මෙසේ කීවේය,,, “නැන්දම්මේ … , ඔයාගෙ දුව මම ආපහු ගෙනත් දානවා. මට එයාගෙන් වැඩක් නෑ ..” කලබල නොවී ප්රශ්ණය කුමක්දැයි කියන ලෙස නැන්දම්මා