මම හිටියේ ප්රසිද්ද ගඟක නමක් තියෙන විද්යාපීඨයක.මුලින් ඩෝම් එකක එකසිය හතලිහක් හිටියත් ටික කාලෙකින් අලුත්වැඩියා කරපු හොස්ටල් එකකට යන්න වාසනාව හම්බුනා. ඒක සෑහෙන කාලෙක ඉදලා වහලා තිබුන හොස්ටල් එකක්. ඒකේ නම තෙරණින් වහන්සේ කෙනෙකුගේ නමක්.ඒකේ තිබ්බේ කාමර. හෝල් එකක් නෙවේ.කොහොමහරි
ටිකක් දිග කතාවක් කම්මැලි හිතුනොත් සොරි ඈහ් . පරන හදපු ෆේක් එකකින් ලිව්වෙ ජාත්යන්තරේ දැනගත්තම විලිලැජ්ජැවේ බැරි නිසා. මං ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ලව් කරන්නෙ නං නෑ කියල තදින්ම හිතං හිටියා.කොටින්ම ඕලෙවල් කරනකල් යාලුවෙක්ගෙ ලවකටවත් උදව් කලේ නෑ.. එහෙම ලමයින්ට ගුරුවරුන්
–මේකත් ඇත්තම කතාවක්. මගේ යහලුවෙකු ගැන. කතාවේ හරයට වෙනසක් නොවෙන්න යම් යම් කරුණු සහ නම් වෙනස් කරලා තියනවා අනන්යතාවය සගවන්න– අපේ ඉස්කෝලේ හිටිය අපිත් එක්ක එක එක ජාතියේ ළමුන්. එක එක අයගේ එක එක ගතිගුණ. සමහරු දුප්පත් පවුල් වලින් එන්නේ
මයෙ අවුරුදු විසිතුනක් යන්තං ගෙවාගත්ත ජීවිත කතාව ඇතුළෙ ලද බොළඳ වගේම ලද ඇඩ්වාන්ස් ප්රේම කතන්දරද අටෝරාසියක් නෙවේ අතලොස්සක් තියෙනවා.ඕවා නිකං සතිඅන්තයෙ දි අර දවස් පහේම පෙන්නන කතා එක පොකුරට පෙන්නනවා වගේ කියන්න ගියොත් කියවන ඈටයා නිසා අපෙ අම්මට පීනස් හැදෙනන
නිහඩ ඝාතකයෙක් වන වන්දා සෑම විටම ඉවසිලිවන්ත ය. ඔවුන්ගේ බොහෝමයක් විශේෂ සම්පූර්ණයෙන්ම නිශ්චලව වාඩි වී සිටින අතර ආහාරයට ගත හැකි ජීවීන් ළඟා වන තෙක් බලා සිටියි. ඉන්පසු ඔවුහු ගොදුරු අල්ලාගෙන තියුනු අතින් ගොදුර පලාදමයි. ඔවුන් වැඩිපුරම වෙනත් කෘමීන් දඩයම් කළත්