ඔන්න එක පින්බර දවසක මං බැංකොක් යන්න කියල කටුනායකට සැපත් උනා. ඔෆිස් එකෙන් සේරම කරල දීලා ටිකට් එකත් ෆෝන් එකට එවපු නිසා මට තිබුනෙ ඒකෙ ප්රින්ට් අවුට් එකක් අරන් මාස 3කට රෙදි පෙරෙදිත් අරන් ගුවන්ගත වෙන එක විතරයි. මීට කලින්
දොරට තට්ටු කරන හඬක්. අතින් එන්න කිව්වම ඇතුලට ආවේ එක්ස්කියුස්මී සර් කියාගෙනම. ” සර්. හෙට හාෆ් ඩේ එකක් ඕනේ.” ඒ බයාදු බැල්මෙ වෙනම කතාවක් ලියවිලා තියෙන බව කාටත් පේනවා. ” හෙට ෆුල්. තනි මිනිහෙක්ට කරන්න බෑ ඒ වැඩ කන්දරාව. මොකක්ද
හැමදාමත් මම ඔබට ලියනවා ඩෙන්මාකය ගැන. අද මම ඔබට ලියන්නම් ලංකාවෙ දෙයක් ගැන. ඔබ නොදන්න රෝහලක් ගැන. එය තමයි දිගන පුනරුත්ථාපන රෝහල. ඩෙන්මාකයට එන්න පෙර මම අවසන් වතාවට සේවය කලේ එහි. මෙම රෝහලේ ප්රධාන නේවාසික රෝගීන් දෙකොටසක් ඉන්නවා. වැඩිහිටි අංශයේ
මගේ යාලුවො ගොඩක් කිව්වා උඹේ අරක මේකට දාපන් දාපන් කියලා. උන්ට ඕනෙ ඒකෙනුත් ආතල් එකක් ගන්න. ඉතිං මේක දානවද නැද්ද කියල දවස් ගාණක් හිතල හිතල ඔන්න අද ලැජ්ජ නහරෙ කපල කතාව දාන්න හිතුණා. මේක දකින මගෙ යාලුවො කුප්ප කමෙන්ට් එහෙම
හැත්තෑව දශකයේ අග සහ අසූව දශකයේ මුල පලස්තීන ජාතිකයන් ඊශ්රාලය සමග කල අරගල නිසා, ඔවුන්ට එය ඉතා කරදරකාරී කාලයක් විය. එම නිසා පාසල් විශ්ව විද්යාල එක දිගට වසා තැබූ කාලවල් තිබූ නිසා පලස්තීන ලමයින්ගේ අධ්යාපන කඩා වැටීම්වලට ලක් විය. ඊබ්රහීම්