“හෝව් හෝව්. කොහෙද කොහෙද යන්නෙ ඔය.?” “නෑ නෑ. එහෙම ඔතනින් යන්න බෑ. මෙහෙන් යන්න. පාස් තියනවනම් විතරයි ඒත් යන්න දෙන්නෙ.” “මේ වතුර බෝතලේ දීල එන්නම්.” “නෑ නෑ. යන්න දෙන්න බෑ. කරුණාකරල වෙලාව ආවම යන්න. ඒත් පාස් තියනවනම් විතරයි” මුගෙ ආච්චිට
“පෙරේදා අපෙ පන්සලේ ශ්රමාධනයක් තිබුනා. මායි ගමේ මගේ යාලුවෝ ටිකයි මේ වැඩේට සම්බන්ධ වුනේ මේ ටිකේ අපිට පන්තිත් නැති හින්දා. පන්සල අවට සුද්ධ කරන්න ලොකු පිරිසක් හිටපු නිසා හාමුදුරුවෝ අපිට කිව්වේ පන්සල ඇතුලේ සුද්ද කරන්න උදව් කරන්න කියලා. ඉතින් හාමුදුරුවන්ගේ
මේක පාසල් කාලයේ සිදුවීමක්. ඒ දිනවල දුම්රිය වාර ප්රවේශ පත්රය; විශේෂයෙන්ම ශිෂ්යයන්ට ලබා දුන් මාසික වාර ප්රවේශ පත්රය ඉතා ලාභදායක එකක්. සාමාන්ය ප්රවේශ පත්රයක මිළ මෙන් 25% – 30% පමණ මිළකට එය ලබා ගත හැකි වුනා. ඒ නිසා මාසයෙන් දින
අපේ ගෙදර මොනවහරි දේකට අකමැතිනම් ඔය අනික් අයියලා වගේ දඩෝරියං ගාල කියන්නෙ නැතුව කියන අමුතු ටෙක්නික් එකක් තියෙනවා. දවසක් කනගමන් මවින්ද කියනවා ” මම හිතන්නෙ අපි ගන්නෙ ප්රොසෙස්ඩ් චිකන් හින්ද වෙන්න ඇති මේක රස නෑ වගේ හිතෙන්නෙ නේද බබා” කියලා.
ඒ 1981 අවුරැද්දෙ අවසන් භාගය. මගේ පුතුට යන්තම් මාස 4ක්විතර. දරැවා බලා ගන්නට සිටි කාන්තාව සතියකට ගමේ ගිහින්. ( ඇගේ මාසික වැටුප රැ 100 යි. මුදලෙ වටිනාකම දැන ගන්නයි කිව්වෙ) මගේ ස්වාමියාගේ දෙමාපියන් අප සමග ජීවත් වුනත්, ඔවුන් දරැවකු බලා