ටයිසන් අප දමා ගොස් වසර දහයක් ගත වී ඇතත්, අපි තවම ඔහු ගැන කතා කිරීම නවත්වා නැත. මට අද අපේ ඒ හුරතලා ගැන ලියන්න වාඩි වෙන්න සිතුනේ, උගේ විනාසකාරී ක්රියාවන්වලට ඒ දවස් වලට තරහ ගියත් ඒවා දැන් සුන්දර මතකයන් බවට
කලබලේට ඇන්ද ඩෙනිමයි, ශර්ට් එකයි, නෑඹිලි කට් කොණ්ඩෙයි එක්ක මම මනමාලයා ඉස්සරහට ගියා. අම්මා ළඟ හිටියා කියලා මතකයි. අම්මා මට ඉස්සරහින් ගියාද, පස්සෙන් ආවාද, පැත්තකින් මගෙ වැලමිටෙන් අල්ලන් ආවාද මට මතක නෑ. මම බිම බලන් ගියාද, කෙලින් බලන් ගියාද මතකත්
මාගේ පාසැල් සමය සිහිපත් කරන මට නිරායාසයෙන්ම සිහියට නැගෙන්නේ පාසල් ගොඩනැගිල්ලි, පන්ති කාමර හෝ වෙනත් කිසිවක් නොව කැන්ටිමයි. එයට හේතුව මා සිතන්නේ පාසලේදී මා වැඩි වේලාවක් ගත කලේ කැන්ටිමේ නිසා විය යුතුය. කැන්ටිමට ඉදිරියෙන් ඇති පිට්ටනියකට සමාන (පිට්ටනිය නොවේ) කොටස
ඔන්න ආදර කතාවක් මේ. මගේ පලවෙනි එක. ලස්සනට ලියන්න නන් බෑ ඉතින්. ඉස්කෝලේ සාහිත්ය ටීච ලස්සනයි. ඉතින් විචාර ලියන්න කියල දෙද්දි අපි ඇහුවෙ බැලුවෙ වෙන වෙන ඒවනේ. වැරදි වලට සමාවෙන්න ඕනි ඈ. කතාව ටැරැන්ටිනෝ මොඩල් වගේ ඈ. සින්දුවකුත් එක්ක කතාව
හදිස්සියේම නන්නාදුනන නම්බර් එකකින් කෝල් එකක්. මත් ඉතින් මගේ සුමදුරු ස්වරයෙන් හරි ලාලිත්ය යෙන් හෙලෝ, නෝ කතා නෝ සිනා, හෙලෝ කවුද මේ ඔන්න එහා පැත්තෙන් කටහඩ අවදි උනා. පුරුෂ උත්තමයෙකුන්ගෙන්. මූ එකපාරම ඔයා කවුද කියලා අහපි. “දැං මගේ යටි හිත