දැඩි පාඨක ප්රතිචාර සහ මරණ තර්ජන හා සමාන ඉල්ලීම් මත මයි සෙල්ෆ් දෙවන වෙළුව ඔබ වෙත ඉදිරිපත් කිරීමට තීරණය කලෙමි. දෙවන කොටස වුවද පළවන කොටසේ දී ප්රකාශ කිරීමට නොහැකි වූ කුඩා කල සිදුවීම් කිහිපයක්ද මීට ඇතුලත් කරමි. වයස අවුරුදු දෙකේදී
මේ එක පොටෝ එකක තියෙන්නේ පෙබරවාරි 13 වැනිදා ලංකාදීප පත්තරේ ගියපු සිරස්තලයක්. අනිත් එකේ තියෙන්නේ මේ වගේ නිවුස් එකක් දැක්ක ගමන්ම කුලප්පු වෙන ෆේස්බුක් පේජ් ඇඩ්මින්ල හදන පෝස්ට් එකක්. මේ පෝස්ට් හැම එකකින්ම කියන්නේ පාසල් දරුවන්ට ගහන්න ගුරුවරුන්ට අවසර දෙන්න
පෝය දවසේ නිවාඩුව භුක්ති විදිමින් ,ඇදට වෙලා මලපෙරේතයා පොලේ ගැහුවා වගේ හතරගාතෙ දාලා දපාගෙන ඉන්නකොට හිතුනා “හෙටත් වැඩට යන්න බෑ බෑ වගේ නිවාඩුවක් දාන්න ඕනි කියලා” යකා බැදගත්තා වගේ හැමදාම වැඩට යන්න ඕනි කියලා නියමයක් නෑනෙ කියලා හිතලා ගත්තා බොසාට
මම පුශ්ප. මගෙ වයස අවුරුදු තිස් දෙකයි. දැන් අපි ඉන්නෙ දහතුන් වෙනි මනමාලි බලන්න ගිහින් එන ගමන් වෑන් එකේ. වාහනේට නැගපු ගමන් මම ගැලෙව්වා සපත්තු දෙක. මේ මගුල දාගෙන ඉදලම කකුල් රිදෙනවා. මගෙ සපත්තු දෙක අජ්ජා ගෙනිච්ච ගමන් මේ හොද
අපේ ඉස්කෝලේ නැටුම් සර් වපරයිය. අරෙහෙ බැලුවොත් පේන්නේ මෙහෙය. කන් ඇහෙන එකත් ටිකක් අඩුයි ය. අපිට සර් කෙනෙක් හරි ටීචර් කෙනෙක් හරි නැති වෙලාවට පංතිය බලාගන්න එන්නේ නැටුම් සර් ය. ආපු මුල් දවස් වල සර්ට අපේ නං මතක නැති හින්දා