මගේ යාලුවෙකුට සෝවියට් දේශයේ ඉගෙන ගන්න එන කොට කවුරුහරි තෑග්ගට පොඩි බුදු පිලිමයක් දීලා. එයා එහෙම ආගම අදහන කෙනෙක් නෙවෙයි. මිනිහා බුදු පිලිමය පොත් රාක්කෙ උඩින්ම තියල තිබුනේ කෙසේ වෙතත්. දවසක් මිනිහගෙ උගුර රිදෙන්න අරගෙන දොස්තර හමු වෙන්න ගිහිල්ලා. දොස්තර
‘මං බඳිනවා අයිස්’ දුරකතනයේ තිරය මත ඇඳුන කෙටි පණිවිඩය මං කියෙව්වේ සියවෙනි වතාවට විතර වෙන්න ඕනේ. කොච්චර කියෙව්වත් මට හිතුනේ ඊළඟ පාර කියවද්දි ඒ වචන ටික නැතුව වෙන වචන ටිකක් තියේවී කියලා. ඒ නිසාම එකසිය එක්වෙනි වතාවටත් මං එකම මැසේජ්
එක් නගරයක බොහෝ ධනවත් පවුලක් වාසය කල අතර ඔවුන් කෙතරම් සතුටින් සිටියේද යත් කිසිවකින් අඩුවක් දැනී තිබුණේ නැත. නමුත් එක් දිනක කිසිදු හේතුවක් නොමැතිවම නිවසේ ප්රධානියාගේ රැකියාව අහිමි විය. කෙමෙන් ඔවුන් ඉතාමත් දිලිදු වූ අතර අවසානයේ සිය නිවස පවා අහිමි
“මේ අපි මෙහෙන්ම මොනාහරි කාලා යමු. නැත්නම් මඟට යද්දී ඔයා බඩගිනී කියයී” “නෑ නෑ. අපි ගිහින් ම කමු. මට බඩගිනි නෑ” පැය බාගයක් යන්නත් කලින් මට ඈනුමක් යද්දී බඩගිනිත් වගේ කියල මම කීවෙ බඩගින්නට වඩා නිකමට වගේ. “දැන් මම එද්දිම
මේක දැනට අවුරුදු 17 කට විතර ඉස්සර රූපවාහිනී වැඩසටහනකදී නිවේදකයෙකුට සිද්ධ උන ඇත්තම සිද්ධියක්. නිවේදකයෙක් කිව්වට එයා ළමා නිවේදකයෙක්. සජීවී වැඩසටහනක් නිසා කරගන්න දෙයක් නැතුව අනා ගත්ත, අපේ භාෂාවෙන් කිව්වොත් “ පච වෙච්ච” සීන් එකක්. මේ කතාවේ කතා නායකයා ඉස්සර