මේ කතාව ලියනුයේ හුදු විනෝදාස්වාදය සදහා පමණක්ම මිස වන අතර කිසියම් ජාතියක් හෝ මිනිසුන් කොට්ඨාශයක විශ්වාසයන්ට අගෞරව කරන බලාපොරොත්තුවකින් නොවන බව කරුණාවෙන් සලකන්න Cocacola පානය ලොවට හඳුන්වා දීමෙන් පසු එය ලෝකය පුරා ශීඝ්රයෙන් පැතිරිලා එය ලෝකේ ජනප්රියම පානය බවට පත්
මේක මේ ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ අපේ අයියලාගෙ පන්තිවල හිටපු නසරානි සෙට් එකත් එක්ක කරපු වැඩක්. අපේ ඉස්කෝලෙ ඉතිං සෑහෙන විශාල භූමි ප්රමානයක තිබ්බ ඉස්කෝලයක්. විදුහල්පති තුමාගෙ ක්වාටර්ස් එක තිබ්බෙත් ඉස්කෝලෙ ඇතුලෙම පිට්ටනෙයෙන් එහා පැත්තෙ කෙලවරක. මේ විදුහල්පති තුමා බොහෝම සැර
“නෝනා මෙතන හතර දෙනයී නෙ ඉන්නේ. ඒත් මගේ නොම්බරේ විසි එකනේ” “ආ ඔව් අම්මා. ගොඩක් අය කෝල් කරලා නම්බර් ගත්තා. ඩොක්ට එන වෙලාවට එයාලා එයී” කුඩා කවුළුවෙන් ඇතුළට එබී සිටි මැණික්හාමී කල්පනා කර කරම එතනින් ඇවිදින් පුටුවක වාඩි වුණා. මැණික්හාමී
අවුරුදු 7-8 විතර කාලෙ අපි නෑවෙ පාර අයිනෙ තිබ්බ “පිං” ලිඳකින්. දවසක් හවසක අපි නාන කොට අපේ ගෙවල් පැත්තෙ හිටිය ටීචර් කෙනෙක් එයාගෙ දරුවො හතර දෙනා එක්ක එතනින් ගියා. දුවල තුන් දෙනයි. පුතයි. ලොකු දුව අම්ම එක්ක පයින් ඇවිද්දා. අනිත්
මම පියනගමි. තවමත් බලාපොරොත්තු සහිතව පියනගමි. ඔහු සිටින්නේ මදක් දුරිනි. නමුත් මගේ සිතට ලගිනි. ඔහුත් තනිවමය මාත් තනිවමය. තනිකම ඉස්පාසුවක් නොදෙයි. අඩුතරමේ ඔහුට ආදරේ කරන්නට කෙනෙකු සිටීනම් සිතට සහනයකි. ඔහු ආදරේ කරන්නට දන්නේත් නැත දන්නා මට ආදරේ කරන්නට දෙන්නේත් නැත.