“පුතා මේක අම්මට හරි ආච්චිට හරි පරෙස්සමට ගිහින් දීල ඉක්මනට එන්න” හිස් තේ කෝප්පය හා පීරිසිය දරුවගෙ අතට දෙන ගමන් මම කීවා. “ආච්චිට…??” දරුව අමුතු බැල්මට් එකක් එක්ක අමුතුම හිනාවක් දැම්මෙ. “යස් පුතා. වයි? එනි මැට…?” “නෝ… නෝ මැට ටීච.
ස් ඉස්සෙල්ලාම මොන්ටිසෝරියට, ඉස්කෝලෙට ගිය දවසෙ මතක අපි හැමෝටම විශේෂයි නේද. එදා හිතුනු දේවල්, වෙච්චි දේවල් මතක අය ඉන්නවද? මොන්ට්සෝරි ගියපු කාලෙ, මගෙ ජීවිතේ මහ අමුතු කාලයක්. (අනික් කාලවල් අමුතු නැතුවා කියනවා නෙවෙයි. මම හිතන්නෙ මේ කාලෙ ඉඳල තමා සේරම
මේ සිදුවීම දකින විට මට මගෙ අම්ම කිව්ව අපේ පවුලට අදාළ සිදුවීමක් මතක් උනා. මගේ අයියා පවුලේ වැඩිමලා විදියට ඉපදුනේ.ඒ 1979 අවුරුද්දේ.ඒ කාලේ මහවැලි ව්යාපාර පටන් අරගෙන ගම්බ්ම් අලුතින් පටන් ගත්ත කාලේ. සහනාධාර වැඩ දෙනවා මිනිසුන්ට පාං පිටි තමයි බොහෝ
මම කුඩා කාලේ ජීවත් උන ගෙදර තිබුණේ වෙලක් ලග. කූඩා කාලේ කිව්වට බැන්ඳට පස්සෙත් අවුරුදු කිහිපයක් ම හිටියේ එහේ. තවමත් යනව එනවා. වෙලක් ලග ගෙයක් තියෙන කෙනෙක් දන්නව ඒක කොහොමද කියලා, විශේෂයෙන් ම වෙල් යායක් නම්. හොදට හුලඟ, එළිය ඒපැත්තෙන්
මාගේ සැමියාගේ භෞතික විද්යා දැනුම පවතින්නේ ඉතා ඉහළ මට්ටමකය.උන්දෑගේ මේ දැනුමේ ආනිසංස ගෙදර වතුර බටයක් පුපුරා ගිය තැනේ සිට නිදන ඇඳේ මදුරු දැළ සවිකර ගැනීම යනාදී මෙකී නොකී බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී මා හට අත් දකින්නට ලැබී ඇත. ඒ කෙසේවෙතත් මා සිටින්නේ