ඒ එක්තරා පෙබරවාරියක අග්ගිස්සේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ වොෂින්ටන් අගනුවරයි. ඒ වෙද්දී හේමන්තයේදි නිද්රෝපගතවූ වෘක්ෂලතාවෝ වසන්තය පිලිගන්නට මාන බලමින් මාස කිහිපයක් පුරා දැරූ අඳුරු කළු අලු පැහැ පලවා හරිමින් ලා හරිත පැහැයන් තවරාගෙන සංක්රාන්ති සමයක සිටි සෙයකි. එනමුදු සිරුරු ගල් කරන්නාවූද,
උසස් පෙළ පන්ති වල වැඩිහරියක් තිබූනේම ද්විත්ව කාලපරිච්ඡේදය . මතකයේ හැටියට එදා අවසන් කාලපරිච්ඡේද තිබුනේ ලොජික්ය.logic මට මුලදී Allergic ය.නමුත් පසුව මගේ අතිජාත මිතුරියන් වන ඉංදි ,දිලානි සහ නයනාට පින්සිදුවන්නට එය magic විය. එදා ලොජික් සර් නොපැමිණි දිනකි.එවන් විටෙක කාලපරිච්ඡේද
ආදරය ගැන කථා කරද්දී මුලින් ම මතකයට එන්නේ යශෝධරා දේවිය.කල්ප ගණනාවක් තිස්සේ හැම දේම ඉවසමින් ආදරය කියන දේ පරිපූර්ණ ව සිදුහත් වෙතම පරිත්යාග කල යශෝධරා උත්තමාවිය ආදරය කරන්නේ කොහොමද කියලා ලෝකයට ම පෙන්වා දුන්නා. ඒ තරම් ම නොවුනත් කෙනෙකුට කියන්න
අපේ ලෝකය හරිම පුදුමාකාර ජීවයෙන් පිරුණු සුන්දර තැනක් මෙන්ම හරිම අපූරු අද්භූත දේවල්වලිනුත් පිරිලයි, තියෙන්නේ. අමුතු අද්භූත දේවල් අහන්න දකින්න අකමැති කවුරුද? අපේ මිහිතලයේ ඇති සමහර අබිරහස් විසඳීමට විද්යාවට හැකිවී නැහැ. ඒවා විද්යාත්මක න්යායන්ට හසුවන්නේ නැහැ. සමහර දේ ගැන විද්යාත්මකව
මේ සිද්ධිය සිද්දවුණේ මං නමය වසරේ ඉඳිද්දී. අටේ ඉඳන් නමයට පාස් උනාට පස්සේ ඒ කාලෙ කෙල්ලක් අපේ පංතියෙ හිටියා ලස්සන සුදු ගෑණු ලමයෙක්. අපි එයාට සඳුනි කියමු. කොහොම හරි මෙයා ඉතින් පංතියෙ හෙන බ්රයිට් කේස් එකක්. ඉතින් පංතියෙ ගොඩක් කොල්ලොන්ගේ