මම කසාද බඳින්න මනමාලයා බලන්න එන දවසට වඩා කිලෝ විසි පහක් ආරලා තිබ්බා දරුවා ලැබිලා අවුරුද්දක් ගිය තැන. දැන්නම් ඒ පරතරය කිලෝ දහයකට අඩු කරගෙන තියෙන්නෙ. මටත් අනේ දෙයියන්ගේ පිහිටයි ඇස්වහක් කටවහක් නෑ හොඳට කන්න පුලුවන්. එයයි මායි කැමතියි කියාගත්තට
මා මොනරාගල දුෂ්කර සේවයේ කතා වලින් පිට පැනල කතාවක් ලියන්න හිතුව. වෙනසකටත් එක්ක. මේ කතාව පෙම් කතාවක්. බොහොම ඉස්සර අපි O/L කරන කාලෙ සිද්ධියක්. ඒ කාලෙ පෙම් කතා අද ඒව වගේ නෙමෙයි. ප්රේමය කවදත් එක වගේ වුනාට කතා කාලෙන් කාලෙට
සාමාන්යයෙන් වෙන්නේ ප්රහාරක ගුවන් යානාවක් හදලා ඒකට විවිද ආයුධ හයි කරන එක. නමුත් මේ ගුවන් යානාව හදද්දී, විශාල මැෂීන් තුවක්කුව මුළින් හදලා ඒක වටේ තමයි ගුවන් යානාව නිර්මාණය කරලා තියෙන්නේ. ඒ තමයි මීට අවුරුදු 50කට විතර කලින් හදලා තාමත් සේවයෙන්
මේ පිංතූරය හන්ගේරියාවේ බුක් ( Bükk ) නම් ප්රදේශයේ ආධුනික ඡායරූප ශිල්පියෙක් විසින් ගනු ලැබූවක්. මෙම ගහ තිබෙන ඉඩමේ අයිතිකරු විසින් අවුරුදු දෙකකට විතර කලින් අවශ්යතාවක් සඳහා කුඩා ගහේ කඳ කපා ඉවත් කරගෙන තියනව. ගහේ ඉතිරි උඩ කොටස අතු වලින්
මගේ නෝනට බබා ලැබෙන්න ඉන්න කාලේ බොහොම අමාරු උනා, අමාරු උනා කියන්නේ මුල් මාස කිහිපයේ එයාට උයන ඒවා තියා උයන එලවළු කපන තැන හිටියත් ඔක්කාරයට වගේ වමනේ එනවා දෙයියනේ කියලා කවුරු හරි පොල් සම්බෝල එක්ක හරි උයලා දුන්නොත් කනවා අපි