අක්කෙ මම ප්රයිවට් කම්පැණි එකක වැඩ කරන්නේ , තව මාස දෙක තුනකින් කසාද බඳිනවා, මම බැන්දට පස්සෙත් රස්සාව කරන්න තමයි කැමති , හස්බන්ඩ් කියන්නෙත් වැඩට යන්න කියලා , ඒත් පවුල් වල අයයි, දන්න කියන ඔක්කොමයි කියන්නේ බැන්දට පස්සේ රස්සාවල් කරනකොට
ඕන්න ඉතින් යාන්තන් උසස් පෙල ඒම ලියල ජොබ් එකකට යනකන් ලැබුන සංක්රාන්ති කාලෙ.(නැතුව ඉතින් C තුනකට කැම්පස් ගන්නව කියලයැ මිත්රවරුනි)යාලුවො එක්ක ෆුල් සැපේ ජීවිතේ ගෙවාගෙන ගෙවාගෙන ගියා. ඕම යද්දි මන් මගේ ජීවිතේ තරම් ආදරේ කරපු මන් ගොඩාක් මහන්සියෙන් තාත්තගෙ සල්ලි
දවසක්දා මට වයස තුනක් හතරක් වුණ කාලෙදි මාව වඩාගෙන හුරතල් කළ මගේ ඥාති සොයුරියක් වන Nalika Bandara වසර තිහකට පස්සෙ අහම්බෙන් මුහුණු පොතෙන් හමු වෙනව. කොරෝනා ලෝකයම බිලිගන්න මාස තුන හතරකට කලින් ඒ අක්කා මාව බලන්න ලාඕසයට එනවා. අක්කා ලාඕසයට
දිනය නම් මට හරියාකාරව මතක නැත නමුත් වර්ෂය 2015 පෙබරවාරි මාසයේ දිනයකි මහනුවර සිට යාපනය දක්වා දිවෙන බස් රථය තුල සෙනඟ එතරම් නොවූ නමුදු ආසන පිරී ඉතිරී යන තරම් දඹුල්ල නගරයෙන් මගීන් ගොඩ වන්නට විය මාතලෙන් බස් රථයට ගොඩ වූ
ව්යාපෘති වලට සම්බන්ද වී ඇත්තෙමි. එහෙත් මෙවැනි ව්යාපෘතියක් ඒ බොහොමයකට වඩා සංකීර්ණය. මෙය ලියන්න තවත් හේතුවක් වූයේ, කෙනෙක් පූසෙක් බස් රථයක කිලෝ මීටර් 30ක් ගෙනයන්නේ කෙසේද යයි, “පූසන්ගේ පිටුවේ” ඇසීම වේ. මේ කතාව කියැවූ විට එය පහසු වනු ඇත. මේ
කුකුළන් උදෑසන වේලාව දක්වන්නන් ලෙස අපේ පැරැන්නන් පිළිගෙන තිබුණා. ඒත් විද්යාත්මක ලෝකය ඒ බව තහවුරු කර ගත්තේ මෑත දී ජපානයේ කළ පර්යේෂණයකින්. විද්යාඥයන් කියන විදියට කුකුළන් ඉර පායනු දැක හෝ නොදැක හෝ පාන්දර එකම වේලාවට නොවැරදීම හඬලන බව ඔවුන් විසින්
එංගලන්තයේ කාලගුණය මාර ය. අසුරු සැණින් වෙනස් වෙයි. මොනතරම් වෙදර් ෆොර්කාස්ට් බැළූවත් අන්න එහෙම වෙනස් කං නිසා නාන්න වෙන දවස් එමටය. ඒත් එක්තරා මාර්තු පලවෙනි දාක “දඹුල්ලේ යනගමන් තලගොයි එලන්න” ගිය ගමනකදී ලන්ඩන් නගරයේදී හිම කුණාටුවක අතරමං වුනෙමි . පොතේ
ආදරය කියන්නෙ කුරුල්ලෙක්.ඇය නිදහස්වතබන්න එයමත ඒකාධිකාරි වෙන්න හදන්න එපා ,අල්ලලා හිරකලාම එතැන ආදරයක් නෑ.හැමෝම කියනව මම ඔයාට ආදරෙයි කියලා ඒත් කොතැනකවත් ආදරය දකින්න නෑ,, ඕෂෝ හෙවත් රාජනිෂ් ආදරය ගැන එහම කියද්දි.අපි ආදරය නිමා කරන්නෙ බෙල්ල කපලා. විසි තිස් පොළකට පිහියෙන්
මේ කාලයේ මන් වැඩ කලේ පෞද්ගලික ප්රවාහන ආයතනයක ..ටැක්සියක් එලවපු එකය් රස්සාව උනේ… එදා කරුම දවසක්..උදේ ඉදලා බලන් හිටියත් මට එකොලහ විතර වෙනකම් කිසි හයර් එකක් ලැබුනේ නෑ .මන් ගෝල්ෆේස් එක පැත්තේ ඉදන් කොල්ලුපිටිය පැත්තට ගියා.. ඔහොම යන අතරේ මට
අසූව දශකයේ අග භාගය. අව් කාස්ටකේද , මොර සූරන වැස්සේද අදලා නැහැ. ඒ වංගියේ සතියේ දවස් හතම රත්මලාන ගුවන් තොටුපොළට බඩ ගාන සෙට් එකට මාත් සෙට් වුනා. ෆ්ලයින් නැති දවස්වල තිස්ස දෙවේල සීරී අන්කල්ගේ එයාපෝට් කැන්ටිමේ දනිස් ඇකෝඩියන් ගසමින් පල්