ජීවිතේට ඕනි කරන්නේ නැහී නැහී පස්සේ ගිහින් අයිති කරගන්න දඟලන විදියේ සම්බන්ධකම් නෙමෙයි.. මොකද ඒක පාර්ශවීයව ඔය දේ කරන්න ගියාම දුකේ දුක තමා ඉතිරි. තමන් ආස කෙනාව තමන්ට ඕනිම කෙනාම ජීවිතේට ලං කරගන්න බැරි වේවි.ඒ කෝම උනත් වැදගත් වෙන දෙයක්
කලාව, ආදරය එකට එකතු කල , සමාජ යථාර්තයත්, ගැහැණියකගේ ගැහැණුකමත් සියුම්ව පෙන්වා දුන් අපේ කාලයේ වීනස්ගේ කතාව… එතුමියගේ ලියමන් අතර තවත් එක් අනගි ලියමනක් බව කිව යුතුමය . තම හීනවලට ලගාවීම ඒකායන ප්රාර්ථනය කරගනිමින්.. ඒ අහිංසක හීන, බලාපොරොත්තු වෙනුවෙන් ඇගේ
මේ සිද්ධිය උනේ මීට අවුරුදු දෙක හමාරකට තුනකට විතර කලින්. මගෙ නම ළහිරු. නැඩ කලේ කොළඹ ප්රසිද්ධ සමාගමක.එදා වැඩට ගිහින් බයික් එකේ එද්දී මඟදි හොඳ වැස්සකට අහු උනා. ඒ අස්සෙ කව්ද කෝල් කරනව, යන ගමන්ම ෆෝන් එක ගන්න යද්දි ඒ
” අක්කේ ඔයා කොහේද ඉන්නේ? ඒ මගේ ස්වාමියාගේ මල්ලීය. “ඇයි මල්ලි? මම ගෙදර” මල්ලී මට නිතර කතා නොකරයි.එහෙත් උවමනාවක් වූ තැන කතා කරයි. ” අක්කේ , කලබල වෙන්න එපා.අයියා වාහනේක හැප්පිලා.ටිකක් අමාරුයි.ඔයාට පුලුවනිද හොස්පිටල් එකට එන්න.” මම දරුවන්ට කතා කරන
නිවාඩු දවසක් දෑ හැන්දෑවක කම්මැලිකමෙන් ඉන්නකොට මට හිතුනා බියර් එකක් ගහන්න..මම වැඩිය බියර් බොන පුද්ගලයෙක් නොවුනත් එදා ඊට වඩා යමක් කරන්න තරම් මගේ අතේ වත්කමක් තිබුනෙ නෑ.. ඉතින් කඩේට ගිහින් බියර් දෙකක් ගෙනත් පුටුවකට වෙලා වාඩිවෙලා පාර දිහා බලාගෙන බියර්