මේක පොඩි කතාවක්. මීට ටික දවසකට කලින් ලියලා තිබ්බ තක්ෂිලාගේ මීයාගේ කතාව (තක්ෂිලා මීයෙක් ගැන ලියපු කතාව) කෙයෙව්වම මීට කාලෙකට කලින් මගේ හිතෙවතෙක් කියපු සුපිරි කතාවක් මතක් උනා. මේකේ කතා නායකයා බැංකු නිළධාරියෙක් වගේම එයාගේ බිරිඳත් බැංකු නිළධාරිනියක්. දෙන්නම ඉතින්
අපේ තාත්තා ෆොටෝග්රැෆි කරේ. ඉස්සර දැන් වගේ ඩිජිටල් කැමරා නෑ. ෆිල්ම් රෝල් දාලා එහෙම තමයි ෆොටෝ ගන්නේ. ඒ කාලේ වෙඩින් එකක් කරනවා කියන්නේ විභාගයක් කරනවා වගේ. මොකද ගෙදර ඇවිල්ලා රීල් ටික කලර් ලැබ් එකකට දාලා, ඩිවලොප් කරලා, නෙගටිව් එක බලනකන්
දැන් මෙහේ ඔන්ලයින් ඉස්කෝලේ අවුරුද්දක් පිරුණා. අවුරුදු හතරේ ළමයි ඉඳන් දැන් ටෙක් ස්මාර්ට් කට්ටිය. අවුරුද්දකට කලින් අපේ බබාලා දෙන්නා පැයකට වැඩියෙන් ටීවී බැලුවොත් එහෙම මට දවස් දෙකක් නින්ද යන්නෙ නෑ- ලොකු පාප කර්මයකට ඉඩ දුන්නා වගේ, හස්බන්ටත් කනක් ඇහිලා ඉන්න
මේක නම් අපි දෙන්නගේ කතාවක් නෙවෙයි . අපිට ඉන්නවනෙ තුන් වෙනියෙකුත් . අන්න ඒ තුන් වෙනියා ගැන . ඒ කියන්නේ අපි දෙන්නගෙම පුත්ර රත්නය ගැන . අපේම පුතා වුනාට එයා අපි දෙන්නට වඩා ගතිගුණ අතින් සෑහෙන්න වෙනස් . අපි වගේ
අනේ මංදා ඉතින් ඔය තේ කියන දේ එක අකුරකින් ලියන්න පුළුවන් වුනාට ලංකාවේ බහුතරයක් හරි ආසාවෙන් ලේසියට හදාගෙන උදේ හවස බිව්වට මට නම් තේ අරහං . ආසම නෑ . මට තේ බීපු ගමන් ඇසිඩ් බිව්වා වගේ බඩ දනවා .උගුරට එනවා