” මේ අන්න බැරල් එක එනවා. අපෝ දැක්කද එදා පාටි එකට ඇඳන් ආපු ඇඳුම , වස කැතයි අනේ “ ” ඒ බලහන්කෝ බන් ඔය ඇගේ හැටි හාල්මැස්සෙක් වගේ, මූණත් ගන්ඩ දෙයක් නෑ. පිම්පල්ස් ගොඩ. “ ” අපෝ නිමා වෙඩින් එකට
කලින් ලිපියෙදි මම බෝඩිමේදි අපි කෑම බීම හොයාගන්න කල අති මහත් (අ)සුන්දර ප්රයත්නයන් ගැන ලිව්වනෙ. එදින බත් වෙනුවට රැග කාපු අපි විවේක කාලය හමාර බැවින් ඊලග දේශනයට වාඩි උනෙමු. මේ කෙරුවාව හෙටත් කල නොහැකි හෙයින් දවල් කෑම එක උදේම රැගෙන
මේක අපි ඒ ලෙවල් කරන කාලේ වෙච්ච සිරා සීන් එකක්. මං ඒ ලෙවල් කලේ ආර්ට්. සිංහල වලට පන්ති ගියේ රොටරියේ- සන්නගේ(උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල). මිනිහගේ දේශපාලනේට එච්චරම කැමති නැති උනත් පුද්ගලයා විදිහට මිනිහගෙන් ගන්න දේවල් ඕනෑ තරම්. ඒ හින්දා අපි සෙට්
දුහුල් මලක් චිත්රපටයේ ගීතයක් වන මෙම ගීතය අජන්තා රණසිංහයන්ගේ පද රචනයකි. ගායනය සිංහල ගිතයේ සප්ත ස්වරය වූ නන්දා මාලනිය විසිනි. ඔබ මෙම ගීතය ආසා ඇති බව නොරහසකි. මෙම ගීතයත් මා කලින් විචාර ඉදිරිපත් කර ගීත මෙන් කාලෝචිත මාතෘකාවකි .. “රන්
රෝහලක කොහොමත් වැඩිපුර සිටින්නේ කාන්තාවන්ය ,ඉනුත් ප්රසුතිකාගාරයක මාතෘ වාට්ටුවක සිටින්නේ සියයට අනූ නවයක්ම කාන්තාවන්ය එතැන කාන්තාවන්ද බහුල ,එමෙන්ම කාන්තවන්ම උදෙසා ස්ථානයක් මුත් කාන්තා සංවිධාන නම් එහි අඩුපාඩු සදහා දායක වන්නේ ස්වල්ප වශයෙන්ය යනු මගේ අත් දැකීමය .ඔවුන් ඊට වඩා සත්ව