එදා ලස්සන රාත්රියක්…හඳත් පායලා.. සේපාලිකා මලුත් පිපෙන්න අරන්..මන් මිදුලෙ ඉද්දි,අම්ම මට කතා කලා… “මේ මස් එකට දාන්න,ඉඟුරු අලයක් ගලවන් එන්න” කලුවර තිබ්බට,මන් හොල්මන් වලට බය එකක් යෑ. මන් ගැම්මෙන් ගියා . මන් කලුවරේම අම්මගෙ ඉඟුරු පඳුර ලගට ගිහින් අතට අහු
නංඟීට රියදුරු පුහුණුව දෙන්න කියා තාත්තා බාර දුන්නේ ලොකු අයියාට නොහොත් මංතුමාටය. අනේ අර යස අගේට තියන ලර්නර්ස් එකට පංගාර්තුකොට ඕක පුරුදු කරවන්න යැයි මා කීවද තාත්තා ගේ උත්තරය වූයේ ” ලර්නස් එකට යන්න කලින් ඔය පොඩ්ඩක් අත හුරුකරලා යැව්වම
මේ බිසෝ අක්කාගේ කතාවය. බිසෝ පනස් එක් වියැතිය. රුමත් යෞවනියකව සිටි බවට දෙස් දෙන ශරීරයක් හිමිය. අතිශයින් නිහඬය . අසූ පස් වියැති සිය මවගේ උපස්ථායිකාව වී රෝහලේ සිටින බිසෝ, වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම ඉතා හොඳ උපස්ථායිකාවකි. කිසිඳු විටක කෝප නොවන ඈ
“අම්මගෙ චූටි දෝනි. දවස් හතරකට පස්සෙ ගෙදර ඇවිත් දැන් ඉන්නව නිකං ලමා තැනී වගේ. නාවලා ගෙට ගන්නද කියන්නෙ.” “කවුද ඒ මිනිහා. එක්කං ගියාට වඩා ඉක්මනට ගෙනත් දාලා ගියේ. යසයි උබට” “බඩකුත් උස්සගෙන ආවම අපි බාරගන්න ඕනද. ජරා ගෑනි.” “තොගේ ඔය
ගුරුවරියක් දිනක් සිය පන්තියේ සිසුන්ට කතාවක් කීමට පටන් ගත්තා. මේ ඒ කතාවයි. “ගිලීයන නැවකින් තරුණ යුවලක් කෙසේ හෝ ආරක්ෂා උනා” “අදාල යුවල ගලවාගැනීමේ ස්ථානයට ලඟාවුනා” “ඒ වන විට ක්රියාත්මක වෙමින් පැවතියේ අවසාන ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටුවයි” “ඔවුන්ට මෙතැනදී ඉතා දැඩි තීරණයක් ගන්නට