මේ පොඩි කතාව ලියන්නට සිත්වූයේ රූපවාහිනී නාලිකාවක විකාශනය වූ එක්තරා සිත් ඇදගන්නා ප්රචාරාත්මක දැන්වීමක් දුටුවාට පසුවයි.පළමුව ඒ නාලිකාවට මගේ කෘතඥතාවය..සමාජයට යහපත් පණිවිඩයක් ඒ තුල ගැබ්වී ඇති නිසා අඩයාලම රසික රසිකාවියන්ට ඒ කතාව කියන්න හිතුනා. සුබා සහ සමන් විවාහපත් වෙලා පුංචි
සොල්දාදුවෙක් යුද්දයක් අවසන් වී සිය රටට නිවාඩුවකට පැමිණියා. ඒ ඔහු විසින් දුන් පොරොන්දුවක් ඉටුකිරීමේ අරමුණින්. ඒ නිසාම ඔහු මව සහ පියා වෙත යෑම වෙනුවට කලේ තවත් ඇමෙරිකාවේම ප්රාන්තයක් වෙත ගමන් කිරීමයි. ඒ වනවිටත් ඔහු සැරසී සිටියේ සිය නිළ ඇඳුමින්මයි. සොල්දාදුවා
“චුට්ටි අක්කෙ අඩු ගාණෙ මිනිය උස්සන වෙලාවටවත් අඩනවකෝ.. “ සමදරා නිර්මලීට කිවුවෙ ඉවසලා ඉවසලා බැරිම තැන. ඇයි දෙයියනේ මේ මැරිලා ඉන්නෙ පිට මිනිහෙක් යෑ… නිර්මලීගෙ නීත්යානුකූල සැමියා නෙව. අවුරුදු පහළොවක කසාද ගමනක අවසාන මොහොත. මොන තරම් වේදනාවක් ද වෙන ගෑනියෙකුට
චීනේ ගියාම කන්නේ මොනවද කියාලා අහන්න හොඳ නෑ. එක්කෝ කන්න ඕන, නැත්නම් නොකා ඉන්නෝන. පලවෙනි වතාවේ හොං කොං ගිය වතාවේ මටත් සිද්ධ උනා “ශිම් ශා සුයි ” වලදී දවල්ට කන්න. කෝකටත් කියලා මම හෙමීට ෆුඩ් කෝර්ට් එකකට ගියේ අඩුම ගණනේ
කොටකලිසම ඇඳලා පාසල් යන කාලේ.මම එතකොට අටේ පංතියේ. දහම් පාසලේ අභාෂයෙන් කථිකත්වය පුරැදු පුහුණු කරමින් සිටි මට දවසක් පාසලේ 9 වසර පංතියේ ශිෂ්ය සාහිත්ය සංගමයෙන් පවත්වන විවාද තරඟයක් තියෙනවා කියලා දැනගන්න ලැබුණා. අපේ පංතියේ යාළුවො තුන් දෙනෙකුත් එකතු කරගෙන මමත්