මේ කතාව වසර හතලිහක් පරණයි. ඒ දිනවල මොනරාගල ඒ දුෂ්කර පාසලේ මගෙන් ගණිතය ඉගෙන ගත් ළමයින්ගෙ දැන් වයස ඒ දිනවල මගේ වයස වගේ දෙගුණයටත් වැඩියි. අම්මෝ ගණිතයෙන්මයි ඒක ලියවුනෙ. කතාව පටන් ගන්න වෙන්නෙ අපේ පාසලට ස්ථාන මාරුවක් අරන් ආපු ගුරු
මා රැකියාව කරන්නේ කොලඹ ලෝක වෙලඳ මද්යස්ථානයේ ඇති අයතනයකය. 2006 වර්ශයේ මුල්ම රැකියාව ලෙස එම ආයතනයේ සේවයට බැඳුනු මා අදටත් එම ආයතනයේ සේවයේ නිරත වෙමි. ලියන බාසාවෙන් මේක කරන්න බෑ අනේ! හරි, උසස් පෙල කරල අවුරුදු එකහමාරක් විතර කරන්න තියෙන
මුලින්ම මම ගෑණු ළමයෙක් එක්ක මැසේජ් කරන්න කියලා සෙට් උනේ යාන්තම් වයස 16ක් වෙද්දි. ඊට කලින් ඉතින් පංතියක, බස් එකක හායි කියනවා, නෝට් පොතක් පතක් ශෙයාර් කරගන්නවා, පංතියේදී චිට් එකක් යවනවා, කඩදාසි රොකට් එකක පණිවිඩයක් ලියලා යවනවා වගේ ඒවා තමයි
යමෙකුගේ ජීවිතයේ සලකුණක් තබන්න, නමුත් එය කැළලක් නොවන බවට වග බලා ගන්න. මෙහෙම කියනවට වඩා මේක English වලින් කිව්වම ලස්සනය්. Leave a mark in someone’s life but make sure it’s not a scar. අපි ට එහෙම වෙලා ඇති. අපි එහෙම
“ඔන්න ඩොක්ට අදත් යාලුව එනව” අපේ වාට්ටුවේ ලොකු මිස්ගෙ සද්දෙට මාව ගැස්සුනා. “ඩොක්ටර් ට නම් පිස්සු මේ නාකි සීයල නලවන්න” ඒ පාර නම් එන්නේ කවුද කියල මට තේරුණා. “ආ..අපේ සේතං සීයනේ. මොකෝ අදත් ආවේ? ඊයේ නේද ගියේ?” “අනේ මෙව්ව පුන්චි