තරිඳු සහ අචිනි දෙන්නා මට මුණගැහෙන්න නුගේගොඩ පංති යන දවස්වල. ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉඳන්ම ආදරේ කරන දෙන්නෙක් වෙච්ච ඒ දෙන්නා උසස් අධ්යාපනය හදාරන්නත් තෝරගෙන තිබුනෙ එකම ආයතනයක එකම විෂය පථයක්. ඒ කාලෙ ඉඳන් මේ ජෝඩුව හොඳ ආදර වන්තයන් කියලා අපි
ඇය සමුගන්නට ප්රථම මගේ දෙකම්මුල් සිපගත්තාය. වැටකෙයියා හෙවන යට වූවද අව් රස්නෙන් බැටකකා උන් මට ඒ හාදු හිස මුදුනට සීතල වතුර බාල්දියක් හැලුවාක් මෙන් විය.ඇග පුරා බිඳු බිඳු රූරා යන විට සීතල පතුල දක්වා බේරෙමින් තිබුණි.දෙකකුල් පණ නැති ගානටය. කිසිසේත්ම
“ලොකු දූ… මාර වැඩේ. යතුර ඇතුලෙ තියෙද්දි දොර වැහුනනෙ. ලිප් දෙකේම එළවළු දෙකකුත් තියල තියෙන්නෙ. අනේ..” එක්තරා දවසක දුක, අවුල, කලබලය මුසු වෙච්ච වෙවුලන හඬින් ටොයිලට් එක අසලට දුවගෙන ඇවිත් අම්ම එහෙම කියද්දි උදේ හය විතර ඇති. කරමින් හිටපු වැඩෙත්
මට මතක ඇති කාලෙක තාත්ත මට බත් කටක් කවල නෑ. ඒත් සැර කරපු වාර නම් අනන්තවත් තිබුන. ඉස්සර කවදාවත් තාත්ත මං නිසා අඬනව මං දැකල නෑ. ඒ නපුරු කමටද ලැජ්ජාවටද කියල මට තේරුම් ගන්න බෑ. ඒත් එතන නපුරුකමටත් ලැජ්ජාවටත් එහා
මම මේ සිදුවීම් ටික අඩයාලමට දාන්න ඕනෙ කියලා හිතුවෙ කාට හරි ප්රයෝජනවත් වේවි කියලා හිතුණ නිසා. විශේෂයෙන් මේ කියවන අයගේ පොඩි දරුවන් වෙනුවෙන්. මම පුංචි කාලෙ හුගක් වේදනා වින්ද දරුවෙක්. කෑම බීම අඩුපාඩුවක් නිසා නෙවෙයි. මෙය කියවගෙන යන විට ඔබට