නන්දාවතී මැණිකේ වැරැන්ඩාවෙහි වූ ඇඳි පුටුවෙහි හිඳගෙන කල්පනා කරමින් උන්නාය. විටෙක කෝපයෙන් දත්මිටි කෑ නන්දාවතී මැණිකේ තවත් මොහොතකින් සෝපාහාස සිනහවක් මුවෙහි රඳවාගත්තාය. ඇගේ සිතෙහි කෝපයක් මෙන්ම සෝපාහාස සිතිවිල්ලක්ද පැන නැඟුනේ එකම කාරණාවක් වෙනුවෙනි. උදය වරුවේ නිවසට පැමිණි තම වැඩිමල් සොහොයුරු
‘අම්මා, අම්මා’ ‘ආ..,,සුදුපුතා…..’ ‘ අයි වෝන්ට් අම්ම හවුස්’! මේ දෙබස අඩුම ගානේ දිනදෙකතුනකට වරක්වත් අපේ කුස්සියෙන් ඇසේ. ඒ මගේ බිරිඳ හා යාබද නිවසේ වෙසෙන කුඩා දරුවා අතරයි. හුරතල් පෙනීමක් ඇති වයස අවුරුදු හතරක් පමණ පමණ වන ඒ හුරුබුහුටි දරුවාට සුලු
මම වනාහි ඕනෑම ස්ථානයක, ඕනෑම අවස්ථාවක, ඕනෑම ඉරියව්වකින්, ඉතා ස්වල්ප වේලාවකින් ම නිදි දෙව්දුව වැළඳ ගැනීමේ විශ්මිත හැකියාවකට උරුමකම් කියන්නෙක්මි. මගේ බෙහෙවින් මුදු, සුකෝමල කටහඬ කණ වැකෙන ඕනෑම අයෙකු “ගිය ආත්මේ පන්සල් බර ගාණකට ඝාණ්ඨාර කුළුණු පූජා කරලා ඇති මයෙ
අපේ කොම්පැනිය කොරොනා පලවෙනි රැල්ලත් එක්කම වර්ක් ෆ්රොම් හෝම් පොලිසි එක දියත් කරලා හැමෝවම ගෙදර යැව්වා මාර්තු පලවෙනි සතියෙම.එදා ඉදලා තාම සහ ඉදිරියටත් මේ විදියටම තමා කියලා කම්පැනියෙන් අපිය දැනුවත් කිරීමක් කලා. දැන් ඕක වෙන දවස් වල මන් හිටියේ ගල්කිස්සේ.මුහුද
අපිට ඉකෝන් උගන්නපු මැඩම් හැමදාම කලේ කොහෙන් හරි පොතක් හොයාගෙන ඇවිත් ඒ නෝට් එක අපිට කියපු එක. ඇත්තමයි මට නං ඒ උගන්නවපු මෙලෝ මලදානයක් තේරුනේ නෑ. හුඟක් වෙලාවට මම කලේ එයා උගන්වන වෙ ලාවට කලේ නිදාගන්න එක. ඇත්තටම එයා මොනා