ඉරාන ගම්මානයක් මැදින් මෝටර් රථයකින් ගමන් ගන්නා විදෙස් මාධ්යවේදියෙක්ට හදිසියේම එම ගම්මානයේ මදකට නතර වන්නට සිදුවෙනවා. මෝටර් රථයේ දෝෂයක් හේතුවෙන් ගමන අතරමඟ නතර වුවත් කාර්මික ශිල්පියෙකුගේ සහය ලබාගන්නට ඔහුට හැකිවෙනවා. නමුත් Kuhpayeh නම් එම ගම්මානය තුළම තම මෝටර් රථයේ දෝෂයක්
” වැස්සක් එන්නයි හදන්නේ…ලොකු දුවේ.. ඔය රෙදි ටික ගත්තනම්.” අඹ ගහ යටට වෙලා බර කල්පනාවක සිටි මං අහස දෙස බැලුවේ අම්මාගේ හඩිනි.අදුරු වුනු අහසත් මං වගෙයි කියලා මට හිතුනා. රෙදි ටික අතේ දවටගෙන ගේ ඇතුලට යන කොට අම්මයි නංගීයි ලොකු
නුගේගොඩ නගරාසන්නයේ ඉදිරියෙන් ඇති ත්රීවිලරයේ ඒ හැප්පුවේ පසුපසින් වේගය පාලනය කරගත නොහැකි වූ සුදු පාට Prado රථයකි. තඩි බඩක් සහිත හොඳින් ඇඳ පැළදි වාහනයේ හිමිකරු පාරට බැස්සේ සත්තු වත්තේම සත්තුන්ගේ නම් මතක් කරමිනි. මොනවද ඕයි! තමුසේගේ ඔය දරකඩේ බුරුවෙක් වගේ
ඇයට අවුරුදු විස්සක් ලැබුවා පමණි..දුප්පත් අහිංසක කෙල්ලක් වුන හංසි වීරසිංහ රස්සාවක් කරන්න ගත්තේ උසස් පෙල කර ගෙදර ඉන්නට බැරි නිසාය..ඇය බොහෝ ලස්සනක් නැති එහෙම ප්රියමානප හැඩරුවක් හිමි යුවතියකි.අවසානයේ ඇයට එක්තරා නිමිඇදුම් කම්හලක සාහිකාවක් වශයෙන් රස්සාවක් ලැබුනේය..ඉතින් එතනින් පටන් ගන්න මේ
යාලු වෙලා හිටිය අවුරුදු හතටවත් එක වහලක් යට උන්නු පහුගිය අවුරුදු තුනටවත් එක වතාවක්වත් නයනි ජීවක අඬනවා දැකලා තිබ්බෙ නෑ. ජීවකනම් ඇති පදම් දැකලා තිබ්බා නයනි අඬනවා.ඒ කාලෙ පොඩි දේටත් නයනිට ඇඬුනා.නයනිව තරහ ගස්සන්න ඕනෙ උනාම ජීවක කිව්වෙ නයනිගෙ කඳුලු