පොඩි කාලෙ ඉඳන් මට තේරුනා මං විශේෂ කෙනෙක් කියලා. ඒත් අම්මා ඒකට එච්චර කැමති උනේ නෑ. ඒ නිසා අම්මා හැදුවේ ඒ විශේෂෙ නැති කරන්න. පස්සේ අම්මටම තේරුම් ගියා මං ඒ විදියටම ඉන්න එක හොඳයි කියලා. ස්කෝලෙ පන්තියේ ගත්තොත් ඒත් මං
මේ ලෝකෙ තිබුන ලස්සනම ආදර කතාව තිබුනෙ මට. හැමෝම කියන ලස්සන ආදර කතාවල තියෙන පාසලේදී, විශ්ව විද්යාලයේදී වගේ මල් වැටුණු පාරවල් දිගේ අපේ කතාව ගලාගෙන ගියේ නෑ. අපි හම්බවුනේ ,කතා කරේ, එකිනෙකා දැක්කෙ … මේ ඔක්කොම වුනේ ඔන්ලයින්. හරියටම කිව්වොත්
අමන්ද :”චේතිය, මචං මට උබේ පරණ කෑල්ලව ඊයේ හම්බ උනානේ.” චේතිය : “කවුද? ශලින්දි ද?” චේතියගේ මූනේ පලමුවෙන් මතුවූ විස්මය මොහොතකින් මද සිනාවකට පෙරලෙන ආකාරය අමන්ද නිරීක්ෂණය කලේය. අමන්ද :” ඔව් ඉතින් මන් දැනුවත්ව අහස්යා බදින්න කලින් උබට වෙන කෙල්ලෝ
ගුවන්යානයේ ගඩොල් 500 ක් ඇත. එකක් බිමට වැටේ, කීයක් ඉතිරිව තිබේද? ශිෂ්යයා: 499. – හරි. ඉතින්, ඔබ අලියෙකු ශීතකරණයේ තැබීමට පියවර කීයක් යයිද? – පියවර තුනකින්. ශීතකරණයේ විවෘත කරන්න; අලියා දමන්න ශීතකරණය වසන්න. මහාචාර්ය: – හරි! ඉතින්, ඔබ ජිරාෆ් ශීතකරණයේ
20 වන සියවසේ ඊජිප්තු විද්යාඥයෙකු වන ඩොරති ඊඩිගේ කතාවයි. ඇගේ මුළු ජීවිත කාලය පුරාම ඇය කියා සිටියේ ඇය අයිසිස් වන්දනාවේ පූජකවරියකගේ පුනරුත්පත්තිය බවයි.එය තහවුරු කිරීමට තරම් දැනුමක් ද ඇයට තිබුණි. කිසි දිනෙක ප්රකාශයට පත් නොවූ තොරතුරු පවා ඇය දැන සිටියාය.