“ඊළඟ…” “අය කවුරුත් නෑ ඩොක්ටර්..” කාර්යබහුල අඩ හෝරාවකින් පසු ඉවසා ගත නොහැකි හිසේ අමාරුවත් එක්කම මම පුටුවෙන් නැගිට්ටෙ ගෙදර යන්න…මොනවා උනත් අද මම ඉන්න තැන ගැන මගෙ හිතෙ තියෙන්නෙ සියුම් ආඩම්බරයක්. පෙනඩෝල් පෙත්තට හොද වෙන පොඩි ලෙඩේටත් ෆාමසියෙන් ගන්න බෙහෙත්
කෑම ජාති ගොඩක් තිබුනට මේ කෑම වලට ලුණු වැඩියි නේද ? පුතේ. ඔව් නේද? අම්මෙ, මේ පළාතෙ මෙහෙමද දන්නෑ කන්නෙ. මෙහෙම ලුණු කන්න ගියොත් ලෙඩක් හැදිලා තමයි නවතින්න වෙන්නෙ. රස්සාවෙ මුල්ම පත්වීම ලැබුනෙ උතුරු මැද පළාතෙ නගරෙකට. යුද්ධයත් දරුණුවටම තිබුණු
බොහෝ දෙනෙක් නොහහඳුනන ඉතා වටිනා ශාක බොහොමයක් අපේ පරිසරයේ වටපිටාවේ තිබෙන නමුත් මේ පැලෑටි වල නිවැරදි වටිනාකම නොදැනීම නිසා ඒවා වල්පැළෑටි යැයි සිතා බොහෝ දෙනෙක් දෙවරක් නොසිතා ඒවා විනාශ කරති. එවැනි වටිනා ශාකයක් ලෙස පිටවක්කා ශාකය හැඳින්විය හැකියි. නෙල්ලි කොළයට
වැඩේ කියන්නේ දැන් හැම එකාම ඉන්නේ ලෙඩ සිහියෙන්. කොයි වෙලාවේ කොරෝනා, දිලීර බෝවෙයිද කියලා. අනික ඉතින් අහන්න හම්බවෙන්නෙත් මැරෙන ඒවමනේ! නිර්මලාගේ කකුලෙ පොඩි තුවාලයක් ඇවිත් අන්කල් එක ලඟ. ඇන්කල් එක බන්. චුස්ටිම චුස්ටි තුවාලයක්. පොඩ්ඩක් වටේට රතු වෙලා ලේ පාටට.
කවුද මේ උදේ පාන්දරම කෝල් කරන්නේ. ටිකක් නිදා ගන්න දෙන්නේ නෑ. නිදිමර ගාතෙම ෆෝන් එක අරන් කනේ තියා ගත්තා “ම්ම්ම් හෙලෝ “ “හෙලෝ. ගුඩ් මෝනින්” බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා බ්ලා