“ජෝන්….ජෝන්…නැගිටිනවා…..හතත් පහු වෙලා…යන්නේ නැද්ද ??? මේ මගුල් මකරත් අරගෙන ඉක්මනට යනවකෝ…ආර්යා උදේ හෝදල වනපු රෙදි වැල් ටික මූ ඔක්කොම කඩලා….ජෝන්…” සංසාගේ බෙරිහන් දීමට මාව උඩ ගිහින් නැගිටුණි. “උගේ පිට උඩ යන්න බෑ..පස්ස රිදෙනවා කියාපන්..” මට නින්දෙන්ම කියවුණි. ” මට තේරෙනව
මේ කතාව මං හා හා පුරා කියල නැවට යන අතරමග ෆ්ලයිට් එකේදි වෙච්ච දෙයක්. මං මුලින්ම නැවට ගියෙ එන්ජින් කැඩෙට් කියන නිලයට. සාමාන්යයෙන් නැවකට ඉන්නෙ එන්ජින් කැඩෙට්ලා එකයි, උපරිම දෙන්නයි තුන්දෙනයි උනාට මං ගියපු සමාගමේ එක නැවකට එන්ජින් කැඩෙට්ලා දහදෙනෙකුට
ඇය මල්ලපුරම් කේරළයේ හොඳ ගණිත ගුරුවරියක් වූවාය ….. දිනක් ඇගේ සිසුවිය සිය ගණිත ගුරුවරිය දුම්රිය ස්ථානය අසල හිඟමනේ යෙදෙනු දුටුවාය …. එහෙත් නිසි ලෙස තමාගේ ගුරුතුමිය බව සිසුවියට හඳුනා ගැනීමට හැකිවූයේ නැත … නමුත් සිසුවිය එම ඉස්ථානයට ගොස් විපරම්කර බැලූවිට
ඔපරේෂන් වාට්ටුව, පිලිකා වාට්ටුව , හෘද රෝග වාට්ටුව වගේ නං කොච්චර අහල තිබ්බත් මේ නම අහන පලවෙනි වතාව වෙන්න ඇති මේ. ඇත්තටම එකෝමත් එක කාලෙක මේ නමින් හැඳින්වුනේ මහ රෝහලේ ස්නායු රෝග වාට්ටුව. නමට හේතු වුනේ ලංකාවට මෝටර් බයිසිකල් වැඩිපුර
ඕනෑම දරුවකුගේ ක්රියාකාරී බව මධ්යම මට්ටමේ තිබිය යුතුය . ක්රියාකාරකම් වැඩිවීම හෙවත් අසාමාන්ය ලෙස ක්රියාකාරකම් වැඩිවීම නම් එය අධික්රියාකාරීබවයි. අධික්රියාකාරී යනු රෝගයකි. අධික්රියාකාරී දරුවාගේ රෝග ලක්ෂණ නම් එක තැනක එක ඉරියව්වකින් වැඩක් කිරිමට නොහැකි වීමයි. මනස නිතරම එහෙමෙහෙ ගමන් කරයි.