මේ කතාව ලියන්න හිතුනෙ සමූහයේ දාල තිබුන ටැටූ ගැන කතාවක් නිසා. මේ කතාව වෙන්නේ මීට අවුරුදු කීපයකට කලින් මට පත්වීම් ලැබුන කාලයේ. නුගේගොඩ අවට පෞද්ගලික වෛද්ය මධ්යස්ථානයක් පවත්වාගෙන ගිය මාගේ හිත මිතුරු වෛද්යවරයෙකුට නොවැළැක්විය හැකි හේතුවක් නිසා එදා හවස වෛද්ය
තරුණ ස්වාමියාත් බිරිඳත් බැලූ බැල්මට පෙනුනේ ආගන්තුකයින් දෙදෙනෙකු සේ ය.එක නිවසක පදිංචිව සිටියත් ඔවුන් , ආගන්තුකයෙකුට නම් කොහෙත්ම දෙදෙනා අඹු සැමියන් බව ස්වකීය මනසින් තහවුරු කර ගැනීමට අපහසුය . අසල්වාසී හූද නිරතුරුව මේ යුවළගේ විස්මයජනක හැසිරීම ගැන කතිකා කළෝය .නීතියෙන්
මිනිසා වානරයන්ගෙන් වෙනස් ව පරිණාමය වීමේ රහස මංශභක්ෂණයද? ස්වීඩනයේ ලූන්ඩ් විශ්ව විද්යාලයේ විද්යාඥයන් පිරිසක් නව මතයක් ඉදිරිපත් කර තියෙනවා. උසස් තත්වයේ ආහාර ලැබීම නිසා මවුවරුන් දරුවන්ට කිරී දීම නවතා ඒ ආහාරවලට පුරුදු කිරීමත් වැඩි වැඩියෙන් දරුවන් බිහි කිරීමට යොමු වීමත්
හාත්පසම පැවතියේ ඝන අන්ධකාරයකි. හිස පුපුරා යාමට ආසන්න යැයි සිතෙන තරමටම තද වේදනාවක්ද දැනෙන්නට විය. දෙනෙත් විවර කරන්නට අවැසි වුවත් එයද ඉතා වේදනාකාරී වූ බැවින් දෙනෙත් පියාගෙනම සිටියෙමි. දෙසවනට වැටුනු විවිධ ශබ්ද නුපුරුදු ඒවා වූ බැවින් මද වේලාවකට පසු සෙමින්
පාසැලක් කොහොමද ජීවිතේ වැදගත් තැනක් වෙන්නෙ නැත්නම් ජීවිතේ කොහොමද පාසැල වන්නෙ. දැන් කියයි පෙම්වතුන් නිසා කියල. දැන් පොඩි උන්ට එහෙම උනාට අපේ පොඩි කාලෙ එහෙම එකක් නෑ. දැන් කියලත් මහ ලොකු නෑ. පොඩි වයස. ලොකු ටෝක්. එච්චරයි. අපේ ගමේ පාසැලක්
සත්ය සිදුවීමක් ඇසුරෙනි… (ඇසින් දුටුවන්ගේ හෘද සාක්ෂියයි) හීන් එතනා සුපුරුදු පරිදි සිය හේනෙ පැල් රකින සැමියාට බත් මුල බැඳ එය තල් කොළ පෙට්ටියට දමා ගත්තාය .. “ඔන්න නගා මට හෙට නම් කරවල තෙල් දාල කොස් මාලුවක් එක්ක ගෙනෙන්ට ඕන..උඹ අතින්
2013 වසරේ අප්රියෙල් 18 දින උදය කාළයේ ෂෝන් හයින්රික්ස්, සිය සිය සගයින් කිහිපදෙනෙකු කැටුව ශ්රී ලංකාවේ මිරිස්ස වෙරළට සැතපුම් 10ක් පමණ ඈතින් කුඩා බෝට්ටුවකින් යාත්රා කරමින් සිටියා. සමුද්ර ජීවවිද්යාඥයෙකු, පරිසරවේදියෙකු හා වෘත්තීය චිත්රපට හා ඡායාරූප ශිල්පියෙකුද වන හයින්රික්ස් ශ්රී ලංකාවට
” විසි කරලා දාලා එන්න තිබ්බේ , ඇයි ඕක අරගෙන ආවේ “ ” හොද ෂැම්පු බෝතලයක් , කඩලවත් නැද්ද කොහෙද අපරාදේනේ. ඇළට නාන්න ආපු කාගෙ හරි අතින් අතඇරිලා වතුර එක්ක ගහගෙන ගිහිල්ලා මාර අත්තක හිරවෙලා තිබ්බේ. මගෙ බාටේ වතුරේ ගහගෙන
වතුර පිරවූ වීදුරුවක් තම අත මත තබාගත් මහාචාර්යවරයෙකු තම දේශනය ආරම්භ කළේය. සියල්ලටම පෙනෙන ලෙස වතුර වීදුරුව ඔසවා ගත් ඔහු මෙසේ පැවසීය.. “මේ වීදුරුවෙ තියෙන වතුර කොච්චර විතර බර ඇද්ද” “ග්රෑම් 50ක්” “ග්රෑම් 100 ක්” “ග්රෑම් 125 ක්” ලෙස සිසුන්
රදීශට තිබුනෙ හරි ලස්සන ඇස් දෙකක්. දවසක් අහම්බෙන් වගේ පාරෙ ඇවිදන් එද්දි මම රදීශව දැක්කා. ඒ ඇස් දෙකේ මුහුදක් තිබුනා. නෑ නෑ ලස්සන රෝස මල් ඉත්තක් තිබුනා. නෑ දිය ඇල්ලක් තිබුනා. ජීවිතේ මම බලාගෙන ඉන්න ආසම දේවල් ඒ ඇස් ඇතුලෙ