තොරණක වගේ. ජූජක හටනින්ම ලිවිල්ල පටං ගන්ඩ හිතුවා. මගේ හිතයි අතයි හැමතිස්සෙම කොයි කොයි ගානවා මට වෙච්චි හදි කතාන්දර ටික ලියපාන් ලියපාන් කියලා. ඉතින් ඒ ගැන දන්න කියන මගේ මලයෙක් මාව උසිගැන්නුවා අඩයාලමට ලියන්න කියලා. ඉතින් ඔන්න මං ඉස්කෝලෙ 3
මේ කතාවත් ගම්පහ පිරිමි පාසලේ සගයන් වෙනුවෙන්මයි. 6 වසරෙදි ගණන් පීරියඩ් එකේදි දවල් හීනයක් දැකපු පන්ති නායක කල්හාරයා එක පාරටම නැගිටලා වටයක් කැරකිලා ජී.දිසානායක සර්ට කිව්වා ” දෙන්න ප්රියේ දෑතට ඔය දෑත ” කියලා. ඒත් දෑත වෙනුවට වේවැල් පාර කාපු
රත්නශ්රී මහතා තමන්ගේ ජීවන අත්දැකීමක් පාදක්ක කරගෙන ලියවුනු ලස්සන්න ගීතයක් “ශාන්තිනී තෙමා වැටෙයි” ගීතය. ගුණදාස කපුගේ ශූරීහු සංගීතවත් කල මෙය ගායනා කරන්නෙ කාරුනාරත්න දිව්ල්ගනේ මහතා. අපි මුලින් බලමු මෙයට පාදක වුන මූලික කතාව මොකද්ද කියල. යුද ගිනිදැල් ඇවිලෙන්නට පෙර අවදියේ
ශාන්ත වැලන්ටයින් තුමා කටුණායක එයාර්පෝට් එකෙන් එළියට ආවේ පිටිපස්සේ දොරෙන්. ලංකාවට එන්ඩ කලින්ම රෝම්වල හිටපු ලංකාවේ මනුස්සයෙක්ගෙ කියපු විදිහට යූරෝ ටිකක් වැඩිපුර අරගෙන ආවා නිසා එතුමට ඒ වැඩේ හිතුවටත් වඩා ලේසි වුණා. ඉතාලියේ ඉඳලා ගෙනාපු යූරෝ කොළ මිටියෙන් ටිකක් රුපියල්
සති අන්තේ නිවාඩුවට ගෙදර ගිහින් කොටුවෙන් 138 බස් එකක නැගලා හෑන්ඩ් ෆ්රී දෙකත් ගහගෙන ජනේලෙට ඔලුව තියන් …හෙට සදුදා කියලා මතක් උනාම දැනෙනෙ සාමාන්ය කාලකන්නි හැගීමත් එක්ක එකට එකතු උන මනෝ පාරක් ගහගෙන බෝඩිමට එන ගමන් හිටපු මගේ මනෝපාරට හෙන
දැඩි පාඨක ප්රතිචාර සහ මරණ තර්ජන හා සමාන ඉල්ලීම් මත මයි සෙල්ෆ් දෙවන වෙළුව ඔබ වෙත ඉදිරිපත් කිරීමට තීරණය කලෙමි. දෙවන කොටස වුවද පළවන කොටසේ දී ප්රකාශ කිරීමට නොහැකි වූ කුඩා කල සිදුවීම් කිහිපයක්ද මීට ඇතුලත් කරමි. වයස අවුරුදු දෙකේදී
මේ එක පොටෝ එකක තියෙන්නේ පෙබරවාරි 13 වැනිදා ලංකාදීප පත්තරේ ගියපු සිරස්තලයක්. අනිත් එකේ තියෙන්නේ මේ වගේ නිවුස් එකක් දැක්ක ගමන්ම කුලප්පු වෙන ෆේස්බුක් පේජ් ඇඩ්මින්ල හදන පෝස්ට් එකක්. මේ පෝස්ට් හැම එකකින්ම කියන්නේ පාසල් දරුවන්ට ගහන්න ගුරුවරුන්ට අවසර දෙන්න
පෝය දවසේ නිවාඩුව භුක්ති විදිමින් ,ඇදට වෙලා මලපෙරේතයා පොලේ ගැහුවා වගේ හතරගාතෙ දාලා දපාගෙන ඉන්නකොට හිතුනා “හෙටත් වැඩට යන්න බෑ බෑ වගේ නිවාඩුවක් දාන්න ඕනි කියලා” යකා බැදගත්තා වගේ හැමදාම වැඩට යන්න ඕනි කියලා නියමයක් නෑනෙ කියලා හිතලා ගත්තා බොසාට
මම පුශ්ප. මගෙ වයස අවුරුදු තිස් දෙකයි. දැන් අපි ඉන්නෙ දහතුන් වෙනි මනමාලි බලන්න ගිහින් එන ගමන් වෑන් එකේ. වාහනේට නැගපු ගමන් මම ගැලෙව්වා සපත්තු දෙක. මේ මගුල දාගෙන ඉදලම කකුල් රිදෙනවා. මගෙ සපත්තු දෙක අජ්ජා ගෙනිච්ච ගමන් මේ හොද
අපේ ඉස්කෝලේ නැටුම් සර් වපරයිය. අරෙහෙ බැලුවොත් පේන්නේ මෙහෙය. කන් ඇහෙන එකත් ටිකක් අඩුයි ය. අපිට සර් කෙනෙක් හරි ටීචර් කෙනෙක් හරි නැති වෙලාවට පංතිය බලාගන්න එන්නේ නැටුම් සර් ය. ආපු මුල් දවස් වල සර්ට අපේ නං මතක නැති හින්දා