පහුගිය ටිකේම හොල්මං කතා කියවලා මටත් මතක් උනා මට මීට අවුරුදු 9කට කලිං වගේ වෙච්ච සීන් එකක්. මගේ භාශාවෙන් කියනවනං හික් ගැවෙන සීන් එකක්.මේ කියන කාලෙ මං හිටියේ වාකරේ තිබ්බ කදවුරක. කදවුරට කියපු නම තමා සවර්ණම් බේස්. මං පානම කෑම්ප්
සෙනසුරාද හවස. “අම්මා නන්ගිට එහෙම මේවා පෙන්නනවා නෙමේ.” “නන්ගි දැන ගත්තම මොකද වෙන්නෙ ඕක දැක්ක කියලා” “එයාට මේවා දැක්කම ආසාවක් එයි. ඊට පස්සෙ හිතෙයි එයාටත් කොල්ලෙක් හිටිය නම් හොදයි කියලා. එයා තාම චුටි. ඕවා ඕන් නෑ දැන්ම.” මේ මොන මන්ගල්යක්ද
වයිබ්රේට් දාලා තිබුණ පෝන. හෙල්ලෝව්…. ලතාවට කියනව මේං ළඳක්. හෙලෝ කවුද මේ..? “ආනී…. ඔයාට මතක නැද්ද ඒයි…..?” හා ගෙස් කරන්න බලන්න….” මේකි හුරතල් වෙනව මේං ඒ පාර. මොන බෝට්ටුවක් ද මේ.. ඇයි යකෝ කටහඬ අඳුරගෙන මූණ මතක් කොර ගන්න කී
රැවටිලි හරි විවිධාකාරයි. හේතු ඇති ඒවට. ඒ ඒ අයට සාධාරණ.. ඒත් ඒ රැවටීමක් ඔස්සේ පාඩු ලබන කොට තමයි බඩේ අමාරුව හැදෙන්නේ. අනුන්ගේ පාඩුවකට උඩ දාගෙන හිනාවෙන අපි ම තව වෙලාවක අපේ පාඩුවකදි මහසෝන් සමයම නටනවා දුකට.. මෑත කාලෙක මං හොඳ
පාර මාරු වෙන්න කහ ඉර ළඟට ගියා.. ඇයි … මොකෝ..? හා සුදු ඉර ළඟට ගියා. පාර පනින්න හදනකොට,මෙන්න බොලේ වාහන එනවා එනවා ඉවරයක් නෑ. කහ (හෝ සුදු) ඉර ළඟට එනකල් එක වාහනයක් ආවෙ නෑ… අතුරු පාරේ ඇවිත් ප්රධාන පාරට දාන්න