අපේ බාප්පයි පුංචියි කාලයක් හිටියේ ජපානේ මලයා ඉපදුනෙත් එහෙදි. ටික කාලයකට පස්සේ කට්ටියම ගම රට ඇවිත්. ඔන්න ඉතින් දවසක් පොඩි එකාව අපට දාලා ජෝඩුව යනවා කොලබ රටට, අපිත් අවුරුදු 3-4 විතර ඇති බබාව බලාගන්න එකග වුනා, ඒක ඉතින් ලොකු වගකීමක්
විෂාදයෙන් මිදෙන්නේ කොහොමද? විෂාදය හෙවත් ‘ඩිප්රෙෂන්’ (Depression) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කිසිවකු දීර්ඝ කාලයක් මුළුල්ලේ නිශේධනීය ආකල්පවලින් පීඩා විඳීමේ රෝගී තත්වයකි. එය වරින් වර හටගන්නා ශෝකයක් හෝ මානසික වේදනාවකට වඩා බරපතළ මානසික පීඩාවකි. විෂාදයෙන් පෙළෙන්නෙකු බොහෝ අවස්ථාවල ‘ඇන්සයටි'(Anxiety) නැතහොත් යමක් කෙරෙහි අධික
” අනුත්තරා මම යනවා ඉස්පිරිතාලෙ……අද නංගීව ගෙදර අරන් එන දවස……මේ ගේ ටිකක් අස්පස් කරලා දාහන්……අර පොඩි එකාට නැත්තම් ලෙඩ හැදෙයි…..උබේ ඔය කාමරෙත් අස් කරලා දාගනින්…..ගෙදර වැඩක් පලක් කරපන්……මූසලකමට කල්පනා කර කර ඉන්නේ නැතුව කාමරය අස්සට වෙලා……..” අම්මා එහෙම කියලා මට
මීට වසර මිලියන 62 ත් – 1.8 ත් අතර කාලයකදී දකුණු ඇමරිකාවේ ජීවත් වූ විශාලතම විලෝපිකයෙක් වන terror bird නම් මාංශ භක්ෂක පක්ෂීයා ගැන ඔබ අසා තිබේද..? ඔවුන් උසින් අඩි 3 සිට අඩි 10 දක්වා වැඩෙන අතර ඉතා නම්යශීලී හා
මීට වසර 250 කට පමණ පෙර තරුණයන් තිදෙනෙකු නෝවා ස්කොටියා නගරයට නුදුරින් පිහිටි කුඩා, මිනිසුන් නොමැති දූපත් කිහිපයක් අතර, එකල අනෙක් තරුණයින් කරනවාක් මෙන් ගවේෂණයක නිරත වුණා. ඒ මුහුදු කොල්ලකරුවන් සැගවූ නිදන් සොයාගෙන. මොකද එකල බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ වස්තුව දූපත්වල
“ආදරණීය අම්මේ….! ඔබ හොඳින් සිටින බව මම විශ්වාස කරමි. ඇත්තම කිව්වොත්, අධිරාජ්යයා වෙනුවෙන් මැරෙන්න යන ආශාව අව්යාජයි, ඒක මගේ හදවතින් එනවා කියලා මට කියන්න බැහැ. කෙසේ වෙතත්, මම අධිරාජ්යයා වෙනුවෙන් මිය යන බව තීරණය කර අවසන්. මගේ මරණයේ මොහොත ගැන
හිටපු බොක්සිං හෙවිවේට් ලෝක ශූරයෙකු වන ලියොන් ස්පිංක්ස් අද එයාගේ ජීවන රඟ මඬලෙන් බැහැලා ගියා. මිය යන විට එයාගේ වයස අවුරුදු 67 ක්. අවුරුදු පහක් තිස්සේ පුරස්ථි පිළිකාවකින් පීඩා විඳපු ඇමෙරිකානු ජාතික ලියොන් ව ලෝක ප්රසිද්ධියට පත්වුණේ එදා මෙදා තුර
මම අට වසරෙ ඉන්න කාලේ මීට වසර හතර පහකට කලින්, අපේ ගෙදර කඩේ යන කොල්ලා බවට මම පත් වුනේ අයියලා කඩේ යෑම අන්කූල් කියලා කඩේ යෑම සම්පූර්ණයෙන්ම ප්රතික්ෂේප කල නිසයි. මම ඉතින් ඩෙල්ට ටොෆියක හරි පාට පාට පොල් ටොෆියක පගාවකට
මුලින්ම කියන්නම්කෝ මේක මතක් වුනේම මේ ලගදී ගෙදර කාමරේ අස් පස් කරද්දී හදීසියේ හමුවෙච්ච පරන ලියුම් දෙක තුනක් දැකලා, මේ කතාව ලියන්න දහස් වරක් හිතුවා, නොලියා ඉන්න එයින් හිතපු බහුතර වාරයක් හිතුනේම, දෙයක් කරලා ඒ ගැන කියවන එක මගේ විදිය
උදේම කුරුණෑගල ඉස්පිරිතාලෙට අවේ නෑවිත් ඉන්න බැරිම නිසා.. කොරෝනා නිසා වෙනදා වගේ ලෙඩ්ඩු ගොඩක් නැති උනත් සැහෙන පිරිසක් ඉන්නවා බාහිර රෝගී අංශයේ. මමත් ඩොක්ටර්ට මගේ කාරනාව කියලා. බෙහෙත් ගන්න ලියවගෙන පරීක්ෂණය කරන කමරේ ලග එලියේ පුටුවක වාඩී උනා මගෙ වාරය